اصلی نیم خشم اوریانا فالاچی

خشم اوریانا فالاچی

بعدازظهر اخیر ، تلفن در خانه اوریانا فالاچی در منهتن زنگ خورد. نویسنده کوچک و 72 ساله چشم آبی ، سیگار خود را گذاشت و گیرنده را برداشت.

اوه ، تو هستی او گفت. او به تماس گیرنده اطمینان داد که حال او خوب است ، سپس از او تشکر کرد و تلفن را قطع کرد.

او گفت که آیا من زنده هستم ، او گفت ، تا ببیند آیا به چیزی احتیاج دارم.

فرد تماس گیرنده یک افسر پلیس بود که از زمان انتشار آخرین کتاب 'خشم و غرور' ، که خانم فالاچی طی هفته های بعد از 11 سپتامبر در نیویورک نوشت ، در حال بررسی است. این کتاب یک کتاب پرشور است گریه که در آن او غرب را به نابینایی نسبت به تهدید واقعی رسوایی ناشی از اسلام متهم می کند ، هنگامی که سال گذشته در اروپا منتشر شد ، اما در ایالات متحده به سختی سوفل ایجاد کرد در کشور زادگاهش ایتالیا ، این کتاب به فروش رسیده است 1 میلیون نسخه و بیش از 500000 نسخه در سایر نقاط اروپا. در ایالات متحده ، از ماه اکتبر تاکنون فقط 40،000 نسخه فروخته است. سکوت نسبی استقبال آمریکایی ها از کتاب تا حدودی گیج کننده است: این دقیقاً آمریکایی ها هستند که بیشترین شواهد را در مرکز شهر نیویورک در مورد خطری که خانم فالاچی در کتاب 187 صفحه ای خود ایجاد می کند ، دارند.

خانم فالاچی در خشم و غرور ، اسلام را با کوهی مقایسه می کند که در طول یک هزار و چهارصد سال هیچ حرکتی نکرده ، از ورطه نابینایی خود بلند نشده است ، درهای خود را به فتوحات تمدن باز نکرده است ، و هرگز می خواست از آزادی و دموکراسی و پیشرفت بداند. به طور خلاصه ، تغییر نکرده است. وی هشدار داد که از افغانستان تا سودان ، از فلسطین تا پاکستان ، از مالزی تا ایران ، از مصر تا عراق ، از الجزایر تا سنگال ، از سوریه به کنیا ، از لیبی تا چاد ، از لبنان به مراکش ، از اندونزی تا یمن ، از عربستان سعودی عربستان به سومالی ، نفرت از غرب مانند آتشی که توسط باد تغذیه می شود ، متورم می شود. و پیروان بنیادگرایی اسلامی مانند تک یاخته های سلول تقسیم می شوند و به دو سلول تبدیل می شوند سپس چهار سلول سپس هشت سپس شانزده سپس سی و دو. تا بی نهایت.

در فرانسه ، گروهی به نام جنبش مقابله با نژادپرستی و برای دوستی بین مردم سعی کردند کتاب را توقیف کنند. دادگاه فرانسه این درخواست را رد کرد. در ایتالیا ، کتابچه ای با عنوان اسلام اوریانا فالاچی را مجازات می کند ، نوشته شده توسط رئیس حزب اسلامی ایتالیا ، از مسلمانان خواست که با فالاچی بروند و بمیرند. خانم فالاچی از نویسنده به دلیل تهمت و تحریک به قتل شکایت کرد.

خانم فالاچی در مقدمه کتاب خود نوشت ، زندگی من به طور جدی در معرض خطر است.

و نه تنها از طرف تروریست ها. در سال 1992 ، وی تحت عمل جراحی سرطان پستان قرار گرفت. او به من گفت که هر روز می تواند بمیرد. اما او هنوز مانند یک دختر نوجوان بد بو حرکت می کند ، بالا و پایین می پرد و چهره می کند. او شرابهای خوبی می نوشد که در خانه شهرش نگهداری می کند و روزانه دو بسته سیگار می کشد - وی گفت که متخصص سرطان آن را مجاز می داند.

خانم فالاچی قبل از کتاب جدیدش به عنوان روزنامه نگار و نویسنده به شهرت بین المللی دست یافته بود - لا فالاچی زیبا ، صریح و درخشان - که جنگ ویتنام را گزارش می داد و مصاحبه های روحانی و جنگنده ای را با مشاهیر انجام می داد - آرتور میلر ، اورسون ولز ، هیو هفنر ، سامی دیویس جونیور - و همچنین رهبران جهان مانند ایندیرا گاندی ، گلدا میر ، شاه ایران ، آریل شارون ، آیت الله خمینی ، یاسر عرفات و دنگ شیائوپینگ (یا به قول او بعضی از آنها ، آن عوضی های تصمیم گیرنده زندگی ما) هنری کیسینجر گفت که مصاحبه او با خانم فالاچی فاجعه بارترین گفتگویی است که من با هر یک از اعضای مطبوعات داشته ام.

نوشتن او زندگی او را راحت کرده است - علاوه بر خانه اش در منهتن ، وی دارای یک اقامت در فلورانس و یک خانه روستایی 23 اتاقه در توسکانی است - اگرچه راحتی لبه های او را کسل نکرده است.

هنگامی که سنسر را در اتاق نشسته اش می نوشیدیم ، در حالی که قفسه های کتاب پر از شکسپیر ، دیکنز ، ملویل ، پو ، همینگوی ، مالرو و کیپلینگ احاطه شده بود ، او در مورد خشم و موفقیت غرور در اروپا صحبت کرد.

خانم Fallaci با لهجه شدید فلورانس گفت: من ماه ها و ماه ها و ماه ها پرفروش ترین شماره 1 بوده ام. این را برای تبریک گفتن خودم نمی گویم. این را برای زیر پا گذاشتن تز خود می گویم - که لحظه بالغ بود! من انگشت خود را بر روی اعصاب چیزی قرار داده ام: مهاجرت مسلمانان ، بدون رشد زندگی خود ، بدون پذیرفتن شیوه زندگی ما و برعکس ، تلاش برای تحمیل شیوه زندگی ما ، رشد می کند و رشد می کند. زندگی. و مردم در اروپا از غرور اکثر این 'مهاجمان' و چنان که اعتراض می کنند با اصطلاح ناعادلانه 'نژادپرست' مورد سیاه نمایی قرار می گیرند ، به طوری که نوعی عطش برای کتابی از این دست وجود دارد ex هیچ توضیحی دیگر برای موفقیت این کتاب وجود ندارد! من کتابهای بهتری از این نوشتم. من درباره کارهای زندگی خود کتابهای زیبایی نوشته ام. این یک فریاد است تا یک مقاله - کتابی که در دو هفته نوشته شده است. چرا؟ خود کتاب نبود. این تشنگی ، گرسنگی بود.

او گفت ، شما می دانید در چرخش تاریخ ، گاهی اوقات یک چرخش بی عیب و نقص وجود دارد. تمام مراحل تاریخ را در نظر بگیرید. می ترسم که اکنون در یکی از آن پیچ ها هستیم. نه به این دلیل که ما آن را می خواهیم. چون به ما تحمیل می شود. این بار انقلابی نیست ، مانند انقلاب آمریکا یا انقلاب فرانسه .... ضد انقلاب است! افسوس و علیه ماست. من به نوعی خوشحالم که آینده ای طولانی را در پیش ندارم که پیش بینی من را تأیید کند. اما شما همه آن را زندگی خواهید کرد.

وی گفت ، غرب تحت حمله قرار گرفته و متوجه این موضوع نیست.

او گفت ، اگر ما بی حرکت بمانیم ، اگر بگذاریم خودمان را بترسانیم ، پس ما می خواهیم همکاری کنیم. اگر منفعل باشیم ... پس جنگی را که علیه ما اعلام شده است می بازیم.

وی گفت: ما می توانیم قرن ها در مورد کلمه 'نژادپرست' صحبت کنیم. 'نژادپرستانه' به نژاد ربط دارد و نه با دین. بله ، من مخالف آن دین هستم ، دینی که زندگی مردم را در هر دقیقه از روز آنها کنترل می کند ، که برقع را بر زنان می گذارد ، با زنان مانند شتر رفتار می کند ، چند همسری را تبلیغ می کند ، که دستان دزدان بیچاره را می برد ... من مذهبی نیستم - قبول همه ادیان برای من دشوار است - اما به نظر من اسلام حتی یک دین نیست. این یک استبداد است ، یک دیکتاتوری - تنها دین روی زمین است که هرگز کاری از خود انتقادی انجام نداده است ... غیرقابل حرکت است. بدتر و بدتر می شود. 1400 سال گذشته است و این افراد هرگز خودشان را مرور نمی كنند و حالا آنها می خواهند بیایند این را به من تحمیل كنند ، به ما؟

گوش داد ، گفت ، انگشتش را تکان می دهد. کسانی که از آنچه افرادی مانند من می گویند غیرواقعی نیستند پیروی نمی کنند ، واقعاً مازوخیست هستند ، زیرا واقعیت را نمی بینند ... مسلمانان شور و اشتیاق دارند و ما شور و اشتیاق خود را از دست داده ایم. افرادی مثل من که اشتیاق زیادی دارند مورد تمسخر قرار می گیرند: ‘ها ها ها! او هیستریک است! '' او بسیار پرشور است! 'بشنوید که چگونه آمریکایی ها درباره من صحبت می کنند:' یک ایتالیایی بسیار پرشور. '

آمریکایی ها گفتند ، او برای من چیزی را که به انستیتوی Enterprise American گفته بود تکرار کرد ، شما این کلمه احمقانه را به من یاد داده ای: عالی. باحال ، باحال ، باحال! خنکی ، خنکی ، باید خونسرد باشی خنکی! وقتی من مثل الان صحبت می کنم ، با اشتیاق ، لبخند می زنی و به من می خندی! من شور و اشتیاق پیدا کردم آنها شور و اشتیاق پیدا کرده اند. آنها چنان اشتیاق و چنین روده ای دارند که آماده مرگ برای آن هستند.

از او در مورد تهدیدهای مرگ که دریافت می کند س askedال کردم.

انگشت را روی زخم گذاشتی ، او گفت - اما نه به این دلیل که می ترسد. من توضیح دادم که نمی توانم محافظان را تحمل کنم. وی گفت ، در ایتالیا آنها را به او تحمیل می کنند. خانه های او در فلورانس و توسکانی از نزدیک محافظت می شود. وی گفت ، اگر اتفاقی برای او در ایتالیا بیفتد ، این یک رسوایی سیاسی خواهد بود.

با این حال ، او در نیویورک نسبتاً آسیب پذیر است و آن را دوست دارد.

خدا را شکر آمریکایی ها به من اهمیتی نمی دهند! او گفت ، و اضافه کرد که F.B.I. چند بار بوده است

من این را نمی گویم چون می خواهم مثل رمبو باشم یا اهمیتی نمی دهم. او گفت احمقانه است این مزاج من است وقتی تو در جنگی مثل من به دنیا آمدی ، از بچگی در جنگ زندگی کنی ، وقتی که به عنوان خبرنگار جنگ در جنگها بوده ای ، تمام زندگی ات به من اعتماد کن! نوعی تقدیرگرایی در شما ایجاد می شود. شما همیشه آماده مرگ هستید. و هنگامی که شما به اندازه من آزادی خود را دوست دارید ، از ترس کشته شدن خم نمی شوید ، زیرا در غیر این صورت هیچ کاری نمی کنید - زیر تخت می روید و 24 ساعت پنهان می مانید.

وی گفت که مهم این است که پیروزی یا باخت نیست. البته ، من می خواهم برنده شوم. هدف این است که به خوبی با وقار بجنگیم. نکته این است که ، اگر شما بمیرید ، روی پاهایتان بایستید ، بایستید. اگر به من بگویید ، ‘Fallaci ، چرا اینقدر جنگ می کنی؟ مسلمانان می خواهند برنده شوند و آنها می خواهند شما را بکشند ، 'من به شما پاسخ می دهم ،' دمار از روزگارمان درآورد - من می خواهم روی پاهایم بمیرم. '

وی گفت ، وقتی تماس تلفنی با زندگی تهدید می شود ، اجازه می دهد آنها صحبت كنند. سپس می گویم ، ‘آیا می دانید مادر و همسرت کجاست و خواهر و دخترت در این لحظه حق دارند؟ آنها در فاحشه خانه بیروت هستند. و آیا می دانید آنها چه کاری انجام می دهند؟ آنها خودشان را می بخشند-من به شما نمی گویم ، اما من به آنها می گویم -و می دانید برای چه کسی؟ به یک آمریکایی شما را لعنت کنید!

او نسبت به رئیس جمهور بوش چه احساسی داشت؟

خواهیم دید؛ او گفت خیلی زود است من این تصور را دارم که بوش از قدرت و کرامت خاصی برخوردار است که به مدت هشت سال در ایالات متحده فراموش شده بود.

او دوست ندارد ، اما وقتی رئیس جمهور اسلام را دین صلح می خواند.

آیا می دانید هر بار که او این حرف را از تلویزیون می زند من چه کار می کنم؟ من آنجا تنها هستم ، و آن را تماشا می کنم و می گویم ، ‘ساکت شو! ساکت باش ، بوش! ’اما او به من گوش نمی دهد.

او گفت ، من همسرش را می پرستم. باورتان نمی شود: لورا بوش وقتی مادرم جوان بود چهره مادرم را دارد. صورت ، بدن ، صدا. اولین باری که در تلویزیون لورا بوش را دیدم ، یخ زدم چون انگار مادرم نمرده است. 'آه ، مادر ،' من گفتم ، 'مادر.'

اوریانا فالاچی فقیر ، بزرگترین فرزند از سه خواهر ، در فلورانس بزرگ شد. پدرش ادواردو صنعتگر و فعال سیاسی ضد فاشیست بود. اتاق خواب او پر از کتاب بود. او گفت ، بیدار شدم ، کتابها را دیدم. چشمهایم را برای خواب بستم ، آخرین چیزی که دیدم کتاب بود. وی پس از خواندن جک لندن ، از 9 سالگی شروع به نوشتن داستان کوتاه کرد.

در خشم و غرور ، او درباره روزی در سال 1943 می نویسد که بمب های متفقین به فلورانس می ریزد. او و پدرش به یک کلیسا پناه بردند و او شروع به گریه کرد. پدرش ، او می نویسد ، سیلی محکمی به من زد ، او در چشمان من خیره شد و گفت: 'دختر نباید گریه کند.'

او یک رهبر در مقاومت در برابر فاشیست ها بود و دخترش را به عنوان یک سرباز در راه خود قرار داد. طبق زندگینامه Santo L. Aricò (اوریانا فالاچی: زن و افسانه) در سال 1998 ، او مواد منفجره را از طریق ایستگاه های بازرسی قاچاق می کرد. نامزد اصلی او امیلیا بود. در سال 1944 ، پدر وی دستگیر و به اعدام محکوم شد ، اما قبل از اجرای حکم ، این شهر آزاد شد.

او به من گفت جنگ جهانی دوم به نظر من ، بی پایان است. بمب گذاری ، بمب گذاری ، بمب گذاری. من در مورد بمب ها می دانم. هر شب آژیرها- وای ، وای! … وقتی جنگ در ایتالیا به پایان رسید ، یک لحظه بت پرست را به یاد می آورم. فکر می کنم می میرم و در جستجوی لحظه ای خوشبختی ، به آن فکر می کنم. یکشنبه بود ، لباس جدیدی پوشیدم. سفید. و من با این لباس سفید ناز کردم. من صبح داشتم بستنی می خوردم که باعث خوشحالی من شد. من همه سفیدپوست بودم - این باید یک چیز روانشناختی باشد که با پاکی همراه است ، من نمی دانم. و یک دفعه ، نمی دانم چرا ، حتماً تعطیل بوده است ، همه زنگ های فلورانس -و فلورانس شهری است از زنگ های آغاز شده دینگ-دونگ ، دینگ-دونگ ، دینگ-دونگ! تمام شهر با این صدای شگفت انگیز زنگ ها می ترکید. و من در خیابان قدم می زدم ، و هرگز ، هرگز - جوایزی کسب نکرده ام - هرگز احساسی را که آن صبح احساس کردم احساس نکرده ام. در طول جنگ زنگ ها هرگز به صدا در نمی آمدند و اکنون کل شهر با صدای زنگ در حال منفجر شدن بود! من هرگز دوباره آن را نچشیدم. هرگز! … احساس کردم دنیا دارد برای خودش باز می شود. به نظر من رسید که جنگ برای همیشه برای همه به پایان رسیده است! احمقانه بود درست در آن لحظه ، می دانید آنها چه چیزی را آماده می کردند؟ هیروشیما من نمی دانستم!

وی در 16 سالگی دبیرستان را فارغ التحصیل کرد و در دانشگاه فلورانس تحصیل کرد ، و در آنجا قبل از استخدام در روزنامه های روزانه در رشته پزشکی تحصیل کرد. وی در 21 سالگی شروع به نوشتن در یکی از مجلات برتر ایتالیا ، Europeo کرد. به زودی او با افرادی مانند کلارک گیبل مصاحبه می کرد. او گفت که او بسیار شیرین بود. من هرگز مردی خجالتی تر از کلارک گیبل را ملاقات نکرده ام. او خیلی خجالتی بود و نمی توانستی او را مجبور کنی حرف بزند.

وی هنگام تهیه گزارش از هالیوود در دهه های 1950 و 60 ، در مورد جوآن کالینز ، گری کوپر ، سیسیل دی دمیل ، برت لنکستر ، جین منسفیلد ، ویلیام هولدن نوشت. او به اورسن ولز نزدیک شد ، که مقدمه کتاب 1958 او را نوشت ، 'هفت گناه هالیوود' (مامان مادر ، او خیلی غذا خورد! او به من گفت) ، و همچنین ماریا کالاس و اینگرید برگمن - دختر او ایزابلا روسلینی ، در نامه ای به نیویورک تایمز در نوامبر 2001 از خانم فالاچی دفاع کرد.

(در دهه 1980 ، او کارگردان مارتین اسکورسیزی را شناخت که همسر اول خانم روسلینی بود. وی گفت: من فکر می کنم اسکورسیزی کارگردان فوق العاده جالبی است. من به عنوان کارگردان ، او را می پرستم. به عنوان یک مرد ، تحملش را ندارم. چون او سیگار نمی کشد. او مرا به شام ​​در خانه آنها دعوت کرد و برای اینکه سیگار بکشم مجبور شدم به دستشویی بروم. بنابراین هر شام به یک کابوس تبدیل شد. من مجبور شدم از پنجره طبقه 58 خم شوم ، به خطر افتادن در پیاده رو ، و من از او متنفر شدم و فراموش کردم که او چنین کارگردان خوبی بود.)

از راز موفقیت بزرگ وی به عنوان روزنامه نگار پرسیدم. او گفت که این مربوط به این واقعیت است که او هرگز سعی نکرده است که عینی باشد. او گفت ، عینیت ریاکاری است که در غرب ابداع شده است و معنایی ندارد. باید مواضع بگیریم. ضعف ما در غرب ناشی از واقعیت به اصطلاح 'عینیت' است. عینیت وجود ندارد - نمی تواند وجود داشته باشد! … این کلمه ریا است که با دروغی که حقیقت در وسط می ماند پایدار می ماند. نه ، آقا: گاهی اوقات حقیقت فقط در یک طرف باقی می ماند.

تصمیم گرفتیم برای شام بیرون برویم. من پرسیدم که آیا این می تواند بی خطر باشد.

وقتی با من هستی ، تو در امان هستی او گفت ، من از تو دفاع می کنم. من به شما قول می دهم ، اگر من آنجا باشم هیچ اتفاقی برای شما نمی افتد.

در راهرو وی ، من متوجه تبلیغات قاب شده ای برای سخنرانی علیه هیتلر و موسولینی شدم که نویسنده ضد فاشیست ، گائتانو سالومینی در سال 1933 در ایروینگ پلازا ایراد کرد.

خانم فالاچی گفت آنها گوش نخواهند داد. آنها باور نخواهند کرد خیلی زود بود من خودم را مثل سالومینی بسیار نزدیک احساس می کنم. زیرا او با همان ناامیدی ، با همان استدلال ها فریاد می زد و مردم او را باور نمی کردند. وقتی کمی زود حرف ها را می زنید ، آنها باورتان نمی شوند. کاپیتو؟

در رستوران ، پشت میز کنار بار نشستیم تا او سیگار بکشد. خانم Fallaci پس از یک بحث طولانی و داغ با صاحب رستوران ، خیلی بی اراده به میگوهای اسپانیایی سفارش داد. او باور نداشت که آنها مانند ایتالیایی ها هستند.

من به گفته او اعتقاد ندارم ، او به من گفت. اسپانیا به یک طرف در دریای مدیترانه نگاه می کند ، اما طرف دیگر آن در اقیانوس اطلس است. بنابراین اگر او از میگوهایی که در اقیانوس اطلس ماهیگیری می شوند صحبت کند ، من به شما قول می دهم که آنها مانند آمریکایی ها باشند. و بعد من آنها را نمی خواهم.

وقتی میگوهایش رسید ، او گفت ، آیا شما می دانید تنها چیزی كه مسلمانان و اعراب به من آموخته اند؟ تنها؟ برای خوردن با دست. لذت غذا خوردن با دست بی نهایت است. اعراب ، تنها کاری که آنها به خوبی انجام می دهند این است که چگونه ظرافت غذا را لمس می کنند.

آوریل گذشته ، وی گفت ، آریل شارون با او تماس گرفت و مقاله ای را كه در هفته نامه پانوراما در ایتالیا درباره مسئله یهود ستیزی اروپا و عرب نوشته بود تحسین كرد.

او گفت که او تلفن را پاسخ داد و گفت ، 'هی ، شارون! چطور هستید؟ آیا تو چاق هستی؟ ’چون من او را می شناسم. شارون گفت ، ‘اوریانا ، من با تو تماس گرفتم تا بگویم ، لعنت ، تو روده داری. لعنت ، شما شجاع هستید لعنت ، ممنونم. ‘من گفتم ،‘ آریل ، تو از من تشکر می کنی-من از شما عذرخواهی می کنم. من 20 سال پیش با شما خیلی سختگیر بودم. ”و او ، مثل همیشه ، آقایی بود.

شب قبل از تماس تلفنی ، حمله ای به یک کیبوتس صورت گرفته بود.

من گفتم ، ‘گوش کن عزیز ، من می دانم دیشب در آن کیبوتس چه اتفاقی افتاد. لطفاً اجازه می دهید من به شما و مردمتان تسلیت بگویم؟ »شارون شروع به گریه کرد. نمی دانم ، من اشک را ندیدم. اما صدای یک مرد گریان بود و او شروع به فریاد زدن کرد: ‘اوریانا! شما تنها کسی هستید که کلمه تسلیت را می گویید! آیا می دانید ، این سران خونین دولت ها ، من فقط با انگلیسی ها و آمریکایی ها صحبت کردم ، منظور بلر و بوش بود ، 'آنها این کلمه را به من نگفتند.' و سپس با صدای شکسته گفت ، 'آیا می دانید چه کسی دیشب مرده بودند؟ یکی مادربزرگ بود که در داخائو بود و هنوز شماره را روی بازوی خود داشت. نفر دوم دخترش بود که هفت ماهه باردار بود. و نفر سوم فرزند دختر بود که 5 ساله بود. و همه آنها مرده اند! همه مرده! همه مرده اند! »او گریه می کرد.

او به او گفت که به زودی به آمریکا خواهد آمد.

من گفتم ، 'آریل ، ما با یک مشکل روبرو شدیم: چگونه یکدیگر را در نیویورک می بینیم بدون اینکه روزنامه نگاران بدانند؟' بنابراین ما 007 داستان زیبا را ترتیب داده ایم. و شب قبل - آیا به یاد دارید چه اتفاقی افتاد ، قتل عام بزرگ در اورشلیم؟ به یاد دارم که دستیار او ، این زن ، با من تماس گرفت. من به تلفن پاسخ دادم و او گفت ، 'ما می رویم ، باید برگردیم ، ما به نیویورک نمی آییم ، می دانید چه اتفاقی افتاده است؟' من گفتم ، 'من می دانم ، من آن را شنیدم ، به نخست وزیر بگو وزیر من به اورشلیم خواهم آمد. 'من هرگز نرفتم. نمی توانستم

نه اینکه از هر خطری ترس داشته باشد. به هر حال ، او به ویتنام رفته بود. در اواخر دهه 60 ، او صدها مقاله نوشت ، در نمایش امشب ظاهر شد ، چهار کتاب منتشر کرد - بنابراین به جنگ رفت ، جایی که با ژنرال ها ، سربازان ، P.O.W. و غیرنظامیان مصاحبه کرد.

او در سال 1968 نوشت: ناگهان ترس من را تسخیر کرده است که ترس از مرگ نیست. این ترس از زندگی است.

در سال 1968 ، هنگامی که اخبار دانشجویی را در مکزیکو سیتی پوشش می داد ، خود را در میان یک کشتار جمعی دید. او سه بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت. زودتر ، او بلوز خود را بلند کرده بود تا جای زخم پشت و پشت زانوی خود را به من نشان دهد.

او گفت ، من خیلی خوش شانس بودم ، زیرا هر جا که وارد می شد ، شریان یا رگ را لمس نمی کرد.

در سال 1973 ، وی پس از آزادی از زندان با یك رهبر مقاومت یونان ، الكساندراس پاناگولیس ، مصاحبه كرد. آنها عاشق شدند. وی در سال 1976 در یک تصادف مشکوک رانندگی کشته شد. وی رمانی به نام 'مردی' را براساس روابط آنها نوشت. در دهه 1960 و 1970 ، او بسیاری از مصاحبه های بدنام خود را با رهبران جهان انجام داد. کارهای او در نشریاتی مانند زندگی ، واشنگتن پست و نیویورک تایمز ظاهر شد. در سال 1990 ، كتابی كه وی او را ایلیاد مدرن ، انشاالله می خواند - رمانی 600 صفحه ای درباره جنگ در لبنان - منتشر و فروش خوبی داشت.

در سال 1992 ، وی برای سرطان پستان تحت عمل جراحی قرار گرفت.

من به او گفتم که او برای فردی که هنوز با سرطان دست و پنجه نرم می کند بسیار سالم به نظر می رسد.

گفت ، نه ، تو قبلاً من را ملاقات نکرده ای ، من قابل تشخیص نیستم.

هنگامی که او شروع به بهبودی کرد ، شروع به نوشتن آنچه که او رمان بزرگ خود می نامد ، کرد.

او گفت که 30 سال بود که رمان در ذهن من نشسته بود و من ذوق نوشتن آن را نداشتم ، زیرا می دانستم که این کار بسیار طولانی خواهد بود ، بسیار دشوار ، بسیار پیچیده. من را ترساند. وقتی سرطان گرفتم ، شهامت پیدا کردم. من از سرطان بسیار سپاسگزارم ، زیرا من را تحت فشار قرار داد. من گفتم ، 'هی ، اگر الان این کار را نکنی ، می میری.' 'بنابراین بیگانه گنگ - من سرطان را' بیگانه 'می نامم - باید من را تنها بگذارد تا زمانی که آن کتاب را تمام کنم. اگر من یک روز بعد از پایان آن مردم ، خوشحال می میرم. به یاد داشته باشید ، اگر می شنوید که فالاچی درگذشت ، اما او کتاب را تمام کرد - شما باید فکر کنید فالاچی خوشحال مرد.

مقالات جالب