اصلی سیاست بیایید از جنگ ارزان قیمت دست بکشیم: زنان قربانیان اصلی جنگ نیستند

بیایید از جنگ ارزان قیمت دست بکشیم: زنان قربانیان اصلی جنگ نیستند

یکی از اعضای نیروی هوایی ایالات متحده در رژه روز جانبازان در شهر نیویورک در 11 نوامبر 2016 راهپیمایی می کند.اسپنسر پلات / گتی ایماژ



جایزه بزرگ هنری رپیدز 2015

بسیاری از نیشهای صدا در طول انتخابات ریاست جمهوری 2016 طنین انداز شد - مانند ادعای هیلاری کلینتون که زنان همیشه قربانیان اصلی جنگ بوده اند. اگرچه ، این در واقع در طول مبارزات انتخاباتی بیان نشد ، بلکه در سال 1998 در اولین کنفرانس بانوان برای خشونت خانگی در السالوادور بیان شد. از آن زمان به عنوان مصوبه ای از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد به تصویب رسید و این بیانیه یادآور شدم هفته گذشته ، در روز جهانی زن ، وقتی نخست وزیر بی مهره استرالیا ، مالکوم ترنبول ، ادامه این روایت را صلاح دید و اعلام کرد زنان به طور نامتناسب قربانیان جنگ هستند. هر بار که این را می شنوم ، بلافاصله یک سوال در ذهنم خطور می کند:

داری شوخی میکنی؟

در حال حاضر ، من مطمئناً آخرین کسی هستم که از سخنان مردم - به ویژه سیاستمداران - آزرده خاطر می شوم ، اما این باعث احمق شدن من شد. خیلی وقت ها چیزهایی می شنویم که خیلی مسخره است ، خنده دار است. این از آن نقطه عبور می کند. این بدترین نوع مزخرفات عوام فریبانه است ، زیرا حتی اگر ما فقط در مورد قرن 20 صحبت کنیم ، فداکاری میلیونها مرد را برای بدست آوردن امتیازات قهوه ای سیاسی با جمعیت فمینیست ارزان می کند. و این واقعیت که هیچ کس در رسانه های جریان اصلی در برابر چنین سخنان مسخره ای ایستادگی نکرده است ، کاملاً کنار زدن وظیفه است.

شکی نیست که زنان در طول جنگ رنج می برند ، اما اینکه آنها را قربانیان اصلی بدانیم - یا بگوییم که به طور نامتناسبی رنج می برند - دیدگاه دیگری نیست. این یک دروغ است. در درگیری های عمده قرن بیستم ، زنان در بیشتر موارد در خانه با آرامش و امنیت نسبی بودند ، در حالی که مردان در خط مقدم بودند. زنان قطعاً مجبور بودند قطعات را بردارند ، زندگی خود را بسازند و از فرزندان خود مراقبت کنند ، اما این مردان بودند که کشته شدند. بنابراین در اینجا شما یک تلاش دیگر برای به حداقل رساندن درد و رنج مردان دارید ، در حالی که زنان را در راس سلسله مراتب ستم درک شده قرار می دهید.

این فقط در مورد این واقعیت نیست که مردان در جنگ های قرن بیستم میلیون ها نفر کشته شدند. آنها تحت وحشتناک ترین شرایط میدان نبرد قرار گرفتند - انواع مرگی که برای بدترین دشمن خود آرزو نمی کند. روشی که همزمان ده ها هزار نفر توسط مافوق خود قربانی می شدند باعث می شد که آنها در درگیری های مختلف چیزی بیش از علوفه توپ را نداشته باشند. و پس از آن چیزهای شخصی وجود دارد ، قسمتهای واقعی چرک جنگی است که در اخبار نمی بینید یا در کلاس تاریخ از آنها نمی شنوید زیرا خیلی وحشتناک و گرافیکی است. به عالی ترین های کارلین گوش دهید تاریخچه هاردکور پادکست ، و داستان های جنگ را می شنوید که آن را به کتاب های درسی تبدیل نمی کند:

مردانی که در جنگ جهانی اول دچار خفگی در گاز کلر شدند.

مردانی که در دهانه های پوسته سقوط کرده بودند ، به دلیل عمیق و لجن بودن گل و لای نتوانستند از آنجا بیرون بیایند و به همرزمان خود التماس کردند که قبل از غرق شدن در اثر باران سریع ، آنها را شلیک کنند.

مردانی که در زمستان روسیه برهنه شده بودند و شلنگ می زدند ، ترک شدند تا در جاده بمیرند. سربازانی که آنها را پیدا کردند تعجب کردند که چرا در جاده یخ است ، فقط چهره های مرده را دیدند که به آنها خیره شده اند.

مردانی که چنان در نبرد بودند از توپخانه مداوم جنگ جهانی اول خسته بودند که دیگر نتوانستند ادامه دهند و به خاطر نامردی مورد اصابت گلوله قرار گرفتند.

مردان ، مانند پدربزرگ من ، به عنوان اسیر در مکان هایی مانند چنگی نگهداری می شدند ، که - اگر خوش شانس بودند - به عنوان اسکلت بیرون می رفتند.

مردانی که در روسیه امواج بدون تفنگ را به جلو فرستاده بودند ، دستور دادند که اسلحه را از بین مردگان بردارند.

ژاپنی ها در Iwo Jima ، بدون حمایت تنها ماندند تا متفقین را به بهترین شکل ممکن کنار بگذارند. رهبری آنها انتظار داشتند که تا آخرین مرد بمیرند.

تعدادی از درگیری ها که سعی در عقب نشینی از خط مقدم جبهه ها داشتند ، داخل شکم هایی را که از شکم آنها بیرون ریخته بود ، گرفتار کردند.

نبرد وردون در طی جنگ جهانی اول در طول 299 روز تقریباً 750،000 کشته داشته است. این به طور متوسط ​​70،000 مرد در ماه است - همه تحت وحشتناک ترین شرایط. این احتمالاً نزدیکترین چیزی بوده است که تاکنون به جهنم روی زمین آمده ایم. نبرد استالینگراد در جنگ جهانی دوم بیش از یک میلیون و نیم تلفات داشت. در طول لشکرکشی شرقی ، سربازان ارتش آلمان حتی به لباس زمستانی مجهز نبودند ، زیرا فرمانده عالی نمی خواست آنها باور کنند که این یک جنگ طولانی و کشیده است. آنها در اواسط زمستان روسیه جنگیدند - یکی از سردترین مکانهای زمین - با لباس فرم تابستانی.

و این برای آن است که چیزی از آنچه بسیاری از مردان هنگام بازگشت به خانه از جنگ به سر می برند ، نگویم. چه تعداد جانباز مجروح در شرایط وحشتناک بیمارستان های VA پوسیده شده اند؟ متولد چهارم جولای است فقط یک عکس فوری از بدبختی است که بسیاری باید تحمل کنند. جامعه و دولت به مردان می گوید که آنها باید قهرمان شوند - اما وقتی آنها زخمی و شکسته به خانه می آیند ، از آنها نسبت به سگهای ولگرد رفتار بدتری می شود. میزان بالای خودکشی اعضای سابق ارتش فوق العاده نگران کننده است و سرانجام از طریق رسانه های اجتماعی قدردانی شده است.

این واقعیت نیز وجود دارد که بیشتر مردان میل به جنگ رفتن صفر هستند. در طول قرن 20 و به طور کلی تاریخ ، در حالی که بسیاری از جوانان در جستجوی ماجراجویی و قهرمانی به نیروهای نظامی پیوستند ، بسیاری دیگر بر خلاف میل آنها به خدمت گرفته شدند. هنگامی که انگلستان در طی جنگ جهانی اول سربازان خود را تمام کرد ، کارزار پر سفید آغاز شد ، به موجب آن مردانی که نام نویسی نکرده بودند ، توسط زنانی که در ملا. عام پرهای سفید را در کت خود قرار می دادند ، شرم آور شدند. زنان چنان ذوق زده به کارزار می پرداختند که حتی پسران نوجوان و سربازانی که از خط مقدم در مرخصی در خانه بودند ، خود را با پرهایی نشان می دادند. یک مثال به خصوص دلهره آور وقتی بود که یکی به سیمان جورج سامسون که با لباس غیرنظامی به احترام او به استقبال مردم می رفت ، اهدا شد. به سامسون صلیب ویکتوریا - بالاترین افتخار در انگلیس - به خاطر جسارت در مبارزات گالیپولی اهدا شد.

بسیاری از مردان صرفاً به این دلیل که احساس کردند این وظیفه خود است ، به جنگ رفته اند. از آنجا که جهان یا شیوه زندگی آنها در خطر بود ، خانواده های آنها باید محافظت شوند ، و آنها مرد بودند - و مردان این کار را کردند. بنابراین می شنوید که سیاستمداران خرابکاری حافظه و فداکاری های خود را ارزان می کنند و آن را در مورد مبارزات زنان قرار می دهند؟ بی ناموس و نابخشودنی است. حداقل وقتی هیلاری کلینتون این کار را کرد ، او بانوی اول بود. اگر نخست وزیر استرالیا این حرف را بزند - به ویژه وقتی بسیاری از روایت های ملی ما در مورد فداکاری سربازان ما در درگیری های قرن بیستم است - نشان می دهد که وی برای تجارت در جهت افزایش نظرسنجی ها بیش از همه خوشحال است.

برای هر سیاستمدار دیگری که می خواهد فداکاری های سربازان خود را بفروشد تا خود را در بین چپ فمینیست محبوب کند: فقط این کار را نکنید.

پیت راس روانشناسی و فلسفه دنیای تجارت ، مشاغل و زندگی روزمره را تجزیه می کند. می توانید او را در Twitterprometheandrive دنبال کنید.



مقالات جالب