اصلی تلویزیون ‘قانون و نظم: SVU’ خلاصه 17 × 12: چگونه به اینجا رسیدیم؟

‘قانون و نظم: SVU’ خلاصه 17 × 12: چگونه به اینجا رسیدیم؟

ماریسکا هارگیتای در نقش ستوان اولیویا بنسون - (عکس: مایکل پارملی / NBC)



دختری زیبا و نوجوان که به یک مهمانی می رود - این است SVU ما در مورد آن صحبت می کنیم که به معنای تقریباً تضمینی است که این به خوبی خاتمه نخواهد یافت. اما ، دقیقاً برای کسانی که به خوبی ختم نمی شود ، در این قسمت کمی تعجب آور است.

ابی ، دختر تازه وارد پانزده ساله ، از اینکه کریس هجده ساله بزرگترش ، برای رقص در مدرسه از او خواسته ، هیجان زده است. پس از چند عکس سلفی روان ، کریس از ابی می پرسد که آیا می خواهد به طبقه پایین به اتاق تاریک برود؟ اوضاع به سرعت در حال پیشروی است که کریس در میان نشانه های ظریف ترس و نگرانی ابی نسبت به این ماده مخلوط پیش می رود. به ابی در خانه برید و با عجله از کنار پدر و مادرش بگذرد تا روی تختش حلقه شود.

چند روز بعد ، پس از فشار مادرش در مورد آنچه در آن شب اتفاق افتاد ، ابی اعتراف می کند که اتفاقاتی که او نمی خواست رخ دهد ، اتفاق افتاد.

هنگامی که ستوان بنسون درگیر می شود و با ابی صحبت می کند ، دختر اعتراف می کند که کریس را دوست دارد و با کمال میل با او همراه شده است ، اما وقتی او دست خود را زیر لباس او قرار داد به او گفت که آنجا پایین نرود و هر طور که شد سعی کرد به او وارد شود ، او احساس کرد که او انزال می کند. وقتی بنسون از ابی س asksال می کند که آیا او نه گفت ، یا اگر او بله گفت ، ابی اظهار داشت که احساس فلج می کند و نشان نمی دهد که او هر نوع پاسخی داده است.

در بازجویی ، کریس اصرار دارد که آنها رابطه جنسی نداشته اند. وكیل او می گوید این اولین بار پسران بود و او زودتر كار را تمام كرد. در همین حال ، ابی مرتباً با پیام هایی به کریس پیام می دهد ، نمی دانم چرا این اتفاق می افتد. من به شما علاقه دارم. امیدوارم از من عصبانی نباشی

برخی از دانش آموزان می گویند ابی می دانست که رفتن به اتاق تاریک به چه معناست ، شاید او فقط عصبانی شده است زیرا کریس با او تماس نگرفته است ، اما یکی از برادران کریس نشان می دهد که پسران لیستی دارند ، یک انجمن مخفی برای سالمندان با عنوان The Cherry Pickers Club که مسابقه ای است برای دیدن اینکه چند نفر از باکره ها می توانند بخوابند. او به کارآگاهان می گوید همه به جز کریس نامی در لیست خود داشتند و به همین دلیل کریس ابی را جدا کرد.

با ادامه تحقیقات ، ابی اعتراف می کند که کاش هرگز چیزی نمی گفت زیرا اکنون همه دوستانش از او متنفر هستند و کریس نیز از او متنفر است. کریس فقط می خواهد همه چیز از بین برود و فکر می کند اگر فقط بتواند از ابی و خانواده اش عذرخواهی کند همه چیز خوب است.

گروهبان دودز اظهار داشت که او فکر می کند هر دوی آنها بچه های خوبی هستند و این فقط یک جلسه آرایش است که بد است و نباید محاکمه شود. ستوان بنسون با این موضوع موافق است ، اما می گوید از آنجا که کریس هجده ساله است و ابی پانزده ساله است ، دیگر از دست آنها خارج است.

پس از شهادت ابی و کریس در مورد آنچه که هر یک اتفاق افتاده است در آن شب ، هیئت منصفه حکمی را صادر می کند. آنها در درجه اول کریس را به دلیل سو sexual رفتار جنسی مقصر می دانند. او محکوم خواهد شد و برای همیشه در ثبت مجرمان جنسی قرار دارد.

پس از پایان دادگاه ، خانواده ها با هم فریاد می کشند و هرکدام ادعا می کنند دیگری زندگی فرزندشان را خراب کرده است. همانطور که کریس را بدرقه کردند ، ابی به او فریاد می زند که متاسف است.

بسیاری از بینندگان ممکن است بدانند که به نظر می رسد این اپیزود براساس پرونده اوون لابری باشد که هنگام حضور در یک مدرسه آمادگی در ساحل شرقی درگیر وضعیت مشابهی شد. او یک ارشد بود ، او یک دانشجوی سال اول بود و او سعی داشت یک سنت 'مدرسه' به نام 'سلام ارشد' را تحقق بخشد ، که در آن بزرگسالان قبل از فارغ التحصیلی با دانشجوی سال اول رابطه برقرار می کنند. لابری اصرار داشت که این دو نفر رابطه جنسی ندارند و از حمله جنایی تبرئه شد اما با یک خردسال انجمن صنفی پیدا کرد. وی به یک سال زندان محکوم شد و تا آخر عمر در فهرست مجرمان جنسی قرار دارد.

در مورد لابری ، هیأت منصفه اساساً با صدور رأی خود اظهار داشت که آنها ادعای لابری مبنی بر عدم رابطه را باور ندارند ، اما آنها همچنین استدلال قربانی را در خلاف خواست وی نمی دانند. با توجه به این موضوع ، هیئت منصفه لابری را به دلیل تجاوز قانونی مجرم تشخیص داد ، زیرا دختر خردسال بود و از نظر قانونی نمی توانست رضایت جنسی بدهد.

این قسمت همچنین یادآور اپیزودی بود که مادرانه با عنوان عملکرد تولید کرده بود. در آن قسمت ، ADA Jack McCoy کشف می کند که گروهی از پسران دبیرستانی خود را The Red Rangers نامیده اند که هدف آنها جمع آوری امتیاز از طریق فتوحات جنسی است. این قسمت بر اساس داستان زندگی واقعی گروهی از دانش آموزان از لاکیوود ، کالیفرنیا بود که خود را The Spur Posse لقب دادند. این قسمت از قانون و نظم تقریباً بیش از 20 سال پیش ، در سال 1995 پخش شد. جالب است که دو قسمت با فاصله دو دهه روی همان موضوع تمرکز می کنند ، که نشان می دهد متأسفانه این نوع رفتار نفرت انگیز هنوز در جامعه ما وجود دارد.

یکی از آخرین تلاشها برای رسیدگی به مسئله اختلاط رضایت ، به ویژه در دانشگاهها ، به صورت SB (بیل سنا) 967 در کالیفرنیا انجام می شود ، که اولین اقدام قانونی برای ایجاد قانون رضایت مثبت است.

کار بر روی سه 'ستون' دانش که شامل دانش آموزان است که می دانند دقیقاً با چه چیزی موافق هستند. ابراز قصد ضمنی برای مشارکت و در تصمیم گیری آزادانه و داوطلبانه برای مشارکت ، اساس قانون تأکید می کند که شرکت کنندگان به جای انتظار برای نه گفتن توسط یک شریک ، باید از طرف مقابل 'بله' صریح را بجویند و این ادعا باید بدون ابهام و به طور مداوم تأیید شود. این قانون در درجه اول متوجه دانشجویان دانشگاه است که اکثر آنها هنگام ورود به سیستم دانشگاه ، یعنی در سن قانونی رضایت ، هجده سال دارند.

در حال مشاهده مواردی مانند این قسمت از SVU ، که در آن دو دانش آموز دبیرستانی درگیر هستند ، این سsال را مطرح می کند ، آیا برای جلوگیری از مشکلاتی مانند آنچه در اینجا نشان داده شده است ، آیا کافی است در سطح متوسطه انجام شود؟ دانش آموزان دبیرستانی به طور کلی در سنین 14 تا 18 سال قرار دارند و به همین ترتیب در حال یادگیری شکل گیری نظرات بزرگسالان هستند ، در زمانی که علائم گیج کننده ای از طریق هورمون های آنها وجود دارد و همچنین از طریق جامعه در مورد رفتار قابل قبول است. آیا منطقی نیست که در این سن بیش از دیرتر بر روی پیشگیری بیشتر کار کنیم؟

برای روایت موثر داستان ابی و کریس ، مخاطب مجبور بود با هر دو شخصیت به طور مساوی همدردی کند ، و از آنجا که ماهیت واقعی آنچه در بین نوجوانان اتفاق افتاده بود ، فقط برای آنها کاملاً شناخته شده بود ، این امر مانند هر موقعیت واقعی زندگی واقعی گیج کننده بود.

این واقعیت که منجر به بحث های متعددی در بین کارآگاهان در مورد اینکه آیا این فقط یک قلاب نوجوان بوده است ، اشتباه رفته است یا یک جنایت واقعی ، پیچیدگی همه اینها را نشان می دهد. و با بیان اینکه جان بوکانان وكیل معمولاً بدقلق ترین قسمت این قسمت را بر زبان می آورد ، چگونه به اینجا رسیدیم؟ ، نشان داد كه یكی از عناصری كه در طول این مصیبت آشكار بود این بود كه مهم نیست در كدام طرف این پرونده باشید ، همه اینها مبهم بود و مهم نبود تصمیم نهایی چه بود ، در اینجا هیچ برنده ای وجود نداشت.

همانطور که احساس کردید ، احساس بد بودن برای هر دو نوجوان درگیر خیلی سخت نبود ، زیرا فهمیدید که یک حادثه در یک شب همه چیز را برای همیشه تغییر داد. تصمیمات بدی گرفته شد ، اگرچه به نظر می رسد که در واقع قضاوت ضعیف ضعیف در اینجا نبوده است ، اما بیشتر عدم دانش همه چیز را از کنترل خارج کرده است - و در اینجا شما اصل این پرونده را دارید. کریس ، اگرچه هجده ساله بود و بزرگسال به حساب می آمد ، در صورت عدم وجود بله یا نه مثبت از ابی ، متوجه نشد که او کار اشتباهی انجام می دهد و به همین دلیل هزینه های زیادی را برای کارهای خود پرداخت کرد. او به وضوح تصمیم نداد که به کسی آسیب برساند ، اما قانون قانون است و به دلیل آنچه اتفاق افتاده است زندگی غیرقابل بازگشت تغییر کرده است.

در صحنه آغازین این قسمت ، وقتی او با دکتر لیدستروم صحبت می كرد ، اولیویا اشاره كرد كه كار او به او نشان داده است كه وظیفه مقابله با سو abuse استفاده و تعرض چرخه ای بی پایان است. این پرونده نشان داد که گرچه ممکن است در قانون عدالت وجود داشته باشد ، اما هیچ نتیجه ای برای نتیجه هر کسی که درگیر آن باشد ، نبود. هیچ کس در اینجا پیروز نبود.

وقتی لیدستروم ادعا می کند که اولیویا احساس می کند تنها کسی است که می تواند این کار را انجام دهد ، پاسخ می دهد که شاید او باشد ، زیرا هنوز امید دارد. به نظر می رسد اولیویا فکر می کند که روزی ممکن است به پایان همه اینها پایان یابد ، و ممکن است وجود داشته باشد ، اما چه اتفاقی برای تحقق این امر نیاز دارد؟ این بدترین ناشناخته در همه اینها است.



مقالات جالب