اصلی سرگرمی King Kong's Squeeze No More: Heroiine ‘Kong: Skull Island’ Bun Larson’s Spunky

King Kong's Squeeze No More: Heroiine ‘Kong: Skull Island’ Bun Larson’s Spunky

بری لارسون در کنگ: جزیره جمجمه .برادران وارنر



این ممکن است یک قدم کودک برای یک میمون غول پیکر مانند کینگ کنگ باشد ، یا یک جهش به جلو در تلنگرها برای یک مغول هالیوود با کلاه کلاه بیس بال ، اما زن پیشگام در کنگ: جزیره جمجمه هیچ کس قربانی آنها نمی شود ، که در اولین فیلم پرتحرک اکشن پرهیاهو 2017 (بودجه تخمینی 185 میلیون دلار) ، بری لارسون ، برنده اسکار ، 27 ساله ، در نقش میوسن ویور ، خبرنگار عکاسی روزنامه نگاری و زمین گیر است. به سنت کارن آلن بزرگ از مهاجمان کشتی گمشده ، او کاملا قابل لعنت است اما هیچ مردی - یا حیوان نیست - اسباب بازی لاستیکی داکی

ویور نوعی مرغ اوایل دهه 70 لگن است که قبل از عقب نشینی به خاطر گریه کردنش در سریال 'آبی' جونی میچل ، به گریس اسلیک یا جانیس جاپلین رد می شود و او را لرزاند. -و موهای بور و شدت چشم باز یک داوطلب سپاه صلح را در اولین روز حضور خود در غنا می پوشد. با این حال ویور به اندازه کافی خوب تربیت شده بود که نتواند آن مفصل را بوگارت کند. او بدون کشیدن مو یا کفش پاشنه بلند گرما تولید می کند و مانند تقریباً هر زن مستقیمی که در تماشاگران حضور دارد ، تشخیص می دهد که علی رغم سیاست کدر جاسوسی ، جیمز کنراد تام هیدلستون ، قلب تاریکی جناح در نظر گرفته شده) داغترین چشم انداز ماموریت برای کشف اسرار جزیره جمجمه است.

عزیز سابق مستقل لارسون (در حال حاضر در حال فیلمبرداری از نقش کاپیتان مارول در Avengers: Infinity War ) لازم نیست برای این نقش خودش را گره بزند. او یک هنرمند باهوش و کنجکاو است که با یک هنرمند هوشمند و کنجکاو بازی می کند - یک عیار سرسخت در دنیای مردسالار. برخلاف شخصیت پردازی های گذشته ، او در یک گیر نکرده است اتاق ، مادر بدسرپرست که از پسر جوان خود محافظت می کند ، علی رغم اینکه محصول تجاوز بود ، او را مورد ستایش قرار داد. او همچنین در مراقبت از نوجوانان دردسرساز در درام شگفت آور خود نیست کوتاه مدت 12 . مسلم است که میسون ویور هنوز معجونی است ، فاقد نقص پس زمینه یا ظاهری است. او مانند زهره ظاهر می شود که کاملاً با نیم تنه و نبوغ یانکی در نیمه پوسته شکل گرفته است.

در اولین ارتباط مهم چشمی بین زن و جانور ، ویور علاوه بر کنراد روی صخره ای ایستاده و با کنگ بزرگ ، معجزه ای از روش کنونی CGI روبرو می شود. در آن لحظه ، دوربین او به دور گردنش شل شد ، او به اندازه جین گودال همدل است و در چهره یکی از معروف ترین سیمین های فوق العاده سینما نفس می کشد. اما ویور ، دختر معمولی دردناک فیلم های اولیه کنگ نیست. او هیچ عروسک باربی دزدیده شده ای نیست که خشم محافظ انسانی او را در آنچه در هسته اصلی آن داستان یک انسان در برابر جانور است تحریک کند.

یا ، همانطور که شخصیت کارگردان فیلم کارل دنیام به مرد برجسته خود جان دریسکول می گوید در کلاسیک 1933 کینگ کونگ : The Beast نیز مرد سرسختی بود. او می توانست دنیا را لیس بزند. اما وقتی او زیبایی را دید ، او را به دست آورد. نرم رفت. او خرد خود را فراموش کرد و بچه های کوچک او را لیس زدند.

و سپس یک اتفاق خارق العاده رخ می دهد [[هشدار اسپویلر]]: زیبایی ویور به کنگ الهام نمی دهد که از هر نظر عاشقانه عاشق او شود. میل جنسی انحرافی (و غیر قابل جبران) بین جانور و دختر هرگز ایجاد نمی شود (یادآوری به روزرسانی پیتر جکسون در سال 2005). کنگ ویور را به بالای کوه خود منتقل نمی کند و به بیرون ساختمان امپایر استیت نمی رود ، همسر ضرب و شتم او را پاره می کند و سینه بند را در معرض دید قرار می دهد ، و این فانتزی نجات مردانه را در کنگ اصلی جاسازی می کند. تبعید آن وحش وحشی عجیب و غریب است که زیربنای اصلی است: این که ما جنگجویان مرد باید مردانگی خود را نجات دهیم که زن سفیدپوست را از میمون هیولا نجات دهد - موازی با خشونت توجیه شده توسط ترس دیگران تجاوز به زنان بی پناه ما.

فهمیدم که غایب نهایی علمی-تخیلی - Kong on Blonde - یک تسکین عظیم. من از شروع این فیلم بسیار سرگرم کننده نشسته بودم که چقدر از آن پیوند جانوری و زیبایی تابو وحشت داشتم. این باعث نمی شود کنگ: جزیره جمجمه آخرین فیلم پسا فمینیستی ، نه این که هدف این پیش درآمد ترسناک به کارگردانی جوردن وگت-رابرتز و نویسندگی تیمی از مردان بود.

کنگ: جزیره جمجمه سرب ماده باقی مانده است که سقوط فردی فوق العاده به قلمرو مردها. Larson’s Weaver خواه در مواجهه با كونگ باشد ، و یا در كناراد از طریق حیاط حیاط دودی كه توسط مارمولك های پرشور تعقیب می شود ، بدود ، در اقلیت شدید شخصیت های زن با بخش های گفتاری باقی می ماند. در یک بازیگر گسترده مردسالار که شامل ساموئل ال جکسون ، جان سی ریلی جان گودمن و ریچارد جنکینز است ، عکاس جنگ به ندرت با زنان دیگر از جمله دانشمند زن توکن (تیان جینگ) ارتباط برقرار می کند.

ویورو در اصل جزیره ای در جریانی از مردان است: قفقازی ، آسیایی و آفریقایی-آمریکایی. پیر و جوان؛ بومی و interloper؛ شفاف و بدون مانع می توان ادعا کرد که ، او به عنوان یک فرد خارجی ، در واقع شباهت های بیشتری با کونگ تنها دارد تا با رفقای مردش. این هنوز آنها را به یک مسابقه رضایت بخش متقابل تبدیل نمی کند. به عنوان یک زن ، این یک دنباله نرم و نرم CGI است که هرگز نمی خواهم ببینم.

مقالات جالب