اصلی شیوه زندگی Smile Bares Wellesley’s Quaint Past با الهام از هیلاری رادهام کلینتون

Smile Bares Wellesley’s Quaint Past با الهام از هیلاری رادهام کلینتون

گزارش شده است که Mike Newell's Mona Lisa Smile ، از یک فیلمنامه توسط لارنس کانر و مارک روزنتال ، یک مقاله مجله در مورد سالهای هیلاری رودهام کلینتون در کالج Wellesley در 1960s به عنوان پیدایش داشت. فیلمنامه نویسان تصمیم گرفتند یک دهه به عقب برگردند و فیلم را در دهه 1950 بسیار آزاردهنده ، دوره آیزنهاور ، زمانی که زنان هنوز هم به زنان خانه دار شاد ترغیب می شدند و فراموش می کردند که با توانایی (و با سودآوری) کارهای مردانه را انجام می دادند ، تنظیم کنند. جنگ جهانی دوم. شاید عجیب باشد که دو مرد فیلمنامه نویس مرد و یک کارگردان مرد با هم همکاری کرده اند تا یکی از قوی ترین اظهارات فمینیستی را که امسال در صفحه نمایش ظاهر می شود ، شکل دهند. البته ، این گذشته است که پایه ریزی می شود ، و نه همیشه به طور دقیق و منصفانه ، مانند نمایش اعتبار نهایی برخی از احمقانه ترین تبلیغات خانه دار خوشحال در آن دوره ، همراه با برخی از فیلم های مسابقه خانم امریکا.

لازم به ذکر است که فارغ التحصیلان ولزلی ، در بیشتر موارد ، یک گروه نخبه از زنان جوان بوده اند که در شرایط فروتنانه گزینه های بیشتری نسبت به بیشتر همتایان خود دارند. سپس دوباره ، خانواده های بیشتری در دهه 1950 با یک حقوق زندگی می کردند تا امروز. اکنون ، بسیاری از زنان نه از سر میل سیاسی بلکه به دلیل ضرورت اقتصادی زیاد وارد محل کار می شوند. این راز کوچک کثیف اقتصاد ظاهراً پررونق آمریکا است: بیشتر کارگران طبقه متوسط ​​حقوق کافی برای تأمین معاش خانواده خود را ندارند به روشی که رسانه ها آنها را عادت داده اند.

پس از صدور این سلب مسئولیت مقدماتی ، باید بگویم که من از مونالیزا لبخند بسیار زیادی خوردم ، بخش عمده ای از آن به دلیل خلوص محض بازیگران عمدتا زن ، که توسط برخی از ماشین های جهنمی در دوره ای که انتظار می رفت مردان در طبقه رقص رهبری کنند ، گیر افتادند و هرجای دیگر دولت فعلی ولزلی به طور کامل با تولیدکنندگان همکاری کرد و چرا که نه؟ اعتراف به این واقعیت که نیم قرن پیش ، به گفته آقای کنر ، آنها صبح ها ادبیات فرانسه را انجام می دادند و اینکه چطور بعد از ظهر به رئیس شوهر خود چای بدهند هیچ رسوایی سازمانی معاصر وجود ندارد. این مضحکه هجوآمیز تنها پیشرفتی است که از آن زمان در آموزش زنان حاصل شده است.

این فیلم از ما می خواهد فرض کنیم که در این دیگ مطابقت ، کاترین واتسون (جولیا رابرتز) ، فرستاده روشنگری از تمدن پیشرفته کالیفرنیا ، جایی که وی تاریخ هنر را در انگلستان آموخت ، می آید. برکلی آقای كونر توضیح می دهد ، همین 50 سال پیش ، نیوانگلند هنوز گسترش دنیای قدیم بود ، در حالی كه كالیفرنیا واقعاً دنیای جدید بود. بنابراین ما فکر کردیم که این می تواند مکان مناسبی برای بزرگ شدن کاترین باشد ، هم از نظر تمایز طبقاتی کمتر سختگیرانه و هم از نظر نگرش های اجتماعی مجاز تر.

در دهه 50 زندگی واقعی ، این استان استانی که در خارج از منطقه زندگی می کرد ، نمی دانست که کالیفرنیای نیکسون و نوولند از نظر فرهنگی بسیار پیشرفته تر از نیوانگلند کندی ها و لژها است. همچنین ، به این توهم تلاش کردم که نقاشی های اکشن جکسون پولاک ، که متولیان ولزلی را در فیلم بسیار ناراحت می کرد ، بیشتر در منهتن نزدیک بودند تا لس آنجلس دور از خانه. اما اعطای تمام مفروضات جغرافیایی و فرهنگی فیلم ، و حتی خریدن تمام شعارهای مربوط به زنان جوان که گزینه هایی غیر از ازدواج زودرس دارند - و حتی گزینه مکمل های شغلی برای ازدواج در اوایل ازدواج - نمی توانم احساس کنم که فیلم کمی خودآموز است به این معنی که مردم در آن زمان بسیار احمقانه بودند در مقایسه با چقدر باهوش هستند. امروز ، مشکل بزرگ این نیست که زنان جوان چقدر انتخاب دارند ، بلکه این است که آیا آنها منطقی می توانند انتظار داشته باشند که همه آنها را داشته باشند. و بعضی از موارد اصلاً تغییر نکرده اند ، به عنوان مثال ، زنان در آمریکا هنوز هم از روش های جراحی برای کاهش اندازه پا برای اهداف شکار انسان استفاده می کنند. سایه های چین قدیمی!

کاترین خود یکی از شخصیت هایی است که درگیر انتظارات متعارف جامعه شده است. او نامزد کرده و حتی امور نیز داشته است ، اما همیشه قبل از برداشتن گام آخر مردد است ، حتی با انگشتر نامزدی که روی انگشتش است. از این رو ، او در معرض آسیب پذیری طبقه متوسط ​​به دانشجویان عمدتاً مجلل خود نزدیک می شود. کلاس اول کاترین یک رسم شرم آور است زیرا دانش آموزان او نام نقاشی هایی را که هوشمندانه از برنامه درسی سنتی مدرسه به خاطر سپرده شده است ، به هم می زنند. (کاترین خودش هرگز به اروپا نرفته است تا بسیاری از شاهکارهای هنری را که از اسلایدها و کتابهای تصویری تدریس می کند از نزدیک ببیند.)

دشمن اصلی وی بتی وارن (كیرستن دونست) ، سردبیر خوش ارتباط روزنامه مدرسه است ، كه دست به حمله ای با روحیه متوسط ​​در برابر آماندا آرمسترانگ (ژولیت استیونسون) ، پرستار مترقی با گرایش لزبین ، می زند ، داروهای پیشگیری از بارداری به دانشجویان احتمالاً بی ادب. بتی آماندا را اخراج می کند و به استاد جدید خود هشدار می دهد که مادر متولی عملی اگر جرات کند نمره بدی به بتی بدهد ، می تواند به همان اندازه با او کار کند. دیگر شخصیت های اصلی دانشجویی ، جوآن براندوین (جولیا استایلز) ، درخشان ترین دانش آموز کاترین هستند. جیزل لوی (مگی ژیلنهال) ، دختر تختخواب دانشکده در دانشگاه. و کونی بیکر (جینیفر گودوین) ، عضو ناامن گروه. زنان جوان همه با بتی خشن و عوضی ارتباط برقرار می کنند تا حلقه داخلی مدرسه را تشکیل دهند ، که در ابتدا غیرممکن به نظر می رسد.

اما بتي ، كه تحت سلطه مادرش قدرت مي گيرد ، تحت فشار قرار مي گيرد تا در پايان مدرسه با يك شوهر بي واسطه كه او سرانجام از او طلاق مي گيرد ، ازدواج كند و سپس به روستاي گرينويچ فرار مي كند ، آنجا كه يك آپارتمان با ژيزل دارد . از طرف خود ، Joan به پیشنهاد کاترین از دانشکده حقوق Yale درخواست می کند. او پذیرفته شده است ، اما هنگامی که او نیز زود ازدواج می کند ، به دنبال همسرش به دانشگاه پنسیلوانیا ، جایی که وی برای تحصیل در رشته حقوق پذیرفته شده است ، حاضر به حضور در آن نمی شود. کاترین از تصمیم جوآن ناامید شده است ، اما جوان به استاد ایده آلیست یادآوری می کند که اگر می خواهد در انتخاب خود آزاد باشد ، باید به انتخاب دیگران احترام بگذارد. پس از اینکه متولیان شرایط سختی را برای تمدید قرارداد خود وضع کردند ، کاترین با کنار گذاشتن دو عاشق مرد و خود کالج Wellesley ، قوانین خود را دنبال می کند. او در عوض سفری به اروپا آغاز می کند ، جایی که احتمالاً سعی خواهد کرد خود را پیدا کند.

یک شخصیت احتیاط آمیز در این داستان اخلاقی فمنیستی ، نانسی ابی سرکوب شده و ناامید کننده (مارسیا گی هاردن) است که دختران را به سخنرانی ، الكس ، تحرك و خانه داری راهنمایی می كند. خانم ابی به دلیل اینکه تقریباً به معنای واقعی کلمه روی تاک پژمرده می شود ، بار بی منطقی های درک شده دوره را به دوش می کشد.

Moan Lisa Smile از همه لحاظ گنجی میان ابرو است و باید اعتراف کنم که خیلی راحت بودم که هیچ یک از شخصیت های جوان به عنوان سکته های تنبیهی ملودرام با بارداری یا خودکشی روبرو نبودند. سال تحصیلی آنها در ولزلی به اندازه کافی ضعیف بود.

دختران در مروارید

به نظر می رسد که دختر با گوشواره مروارید ساخته شده توسط پیتر وبر برای بیننده هایی ساخته شده است که معتقدند یک نقاشی معتبر از یک فیلم صرفاً بزرگداشت وجود عالی این نقاشی بی نهایت مهمتر است. در نتیجه ، یک بازیگر درجه یک تمایل دارد که در کیهانی نقاش غوطه ور شود که بر داخلی بودن دنباله دار چشم انداز هنری ورمیر تمرکز دارد. کالین فرث در نقش یوهانس ورمیر و اسکارلت جوهانسون به عنوان خدمتکار ، مدل و موزه وی ، گریت (موضوع نقاشی اروتیک دست نیافتنی) ، در منظره فلاندی چهره های فرومایه ای می شوند. اختلال خفه خانگی ورمیر تحت سلطه مادر شوهر تجاری باهوش او ، ماریا تینز (جودی پارفیت) و همسر ناپایدار ذهنی و اغلب باردار وی ، کاتارینا (اسی دیویس) قرار دارد. وان روویژن (تام ویلکینسون) ، حامی ثروتمند و متولد نقاش نقاشی را به مخلوط اضافه کنید.

از طرف خود ، گریت کاملا دستانش را از خشم حسادت کاتارینا ، جنجال های اکتشافی ون روویون و چشمان سوراخ کننده ورمیر باز نگه داشته است ، که به نظر می رسد ارزیابی خلاقانه از وجود درونی او را ارائه می دهد. گریت حتی وقت می یابد تا به طور آزمایشی به اظهارات محترمانه پسر شریف قصاب ، پیتر (سیلیان مورفی) پاسخ دهد. متأسفانه ، خانم جوهانسون در این نقش هرگز از پوسته خود بیرون نمی رود ، زیرا این کار را به یاد ماندنی در Sofia Coppola’s Lost in Translation انجام داد. فیلم برای آن فقیرتر است ، ورمیر یا هیچ ورمیر.

برای 3-D ، شماره گیری M

به مناسبت پنجاهمین سالگرد تاسیس آن ، Alfred Hitchcock’s Dial M for Murder (1954) در قالب اصلی 3-D خود در انجمن فیلم در تاریخ 2 تا 8 ژانویه احیا می شود (209 West Houston Street؛ 212-727-8110). هنگامی که سرانجام نسخه 3-D را در دهه 60 دیدم (بیش از یک دهه پس از مشاهده قالب استاندارد 2-D) ، در ستون Village Voice خود یادآور شدم که در 2-D ، شماره گیری شماره کوچک هیچکاک است. در 3-D ، بزرگ هیچکاک است. بعد اضافی با اهدای اشیا flo شناور در 3-D فضای خالی با یک خودمختاری شوم از محدودیت های فیلم در یک زمینه بصری محدود و یک طراحی صحنه شلوغ استفاده کرد.

در این تماشای زیبا و راحت ، گریس کلی نقش بانوی مو بور فوق العاده هیچکاک را در حالت پریشانی بازی می کند. ری میللند ، شرور مومن و کاریزماتیک ؛ رابرت کامینگز ، زناکار باهوش تبدیل به مدافع جوانمردی شد. آنتونی داوسون ، یک فرصت طلب سرگرم کننده و دستکاری شده که به یک مرد ضرب و شتم بدخیم تبدیل شد. و جان ویلیامز ، یک بازرس اسکاتلندیارد که به طور شگفت انگیزی در حال گشت و گذار است ، نمایش را درست وقتی که همه چیز گم شده است ، می دزدد. این همه لذت عالی از طریق جادوی میزانسن فوق العاده کاربردی هیچک است.

جودی برگشت!

جودی گارلند (1922-1969) موضوع احیای درخشان 9 فیلم در موزه تصویر متحرک آمریکا (خیابان 35 و خیابان 36 ، آستوریا ، 718-784-4520) است ، و ارزش دیدن آن را دارد در اوج ، کم و بیش ، استعداد چشمگیر و اکنون دلهره آور او. وسیله نقلیه مورد علاقه خودم در Garland Vincente Minnelli’s Meet Me in St. Louis (1944) (27 و 28 دسامبر و 1 ژانویه) است. من سنت لوئیس را به جادوگر اوز (1939) ، به کارگردانی ویکتور فلمینگ (20 ، 21 ، 26 و 31 دسامبر) بسیار زیاد و تقریباً جهانی کاملاً ترجیح داده ام. در واقع ، من هر ورودی دیگر در Garland را در این مجموعه به Oz ترجیح می دهم ، از جمله یکی دیگر از Minnelli ، The Clock (1945) (28 دسامبر) و Babby in Arms باسبی برکلی (1939) (20 و 29 دسامبر) و Strike Up the Band (1940) (21 و 30 دسامبر). جرج کوکور یک ستاره متولد شد (1954) (3 و 4 ژانویه) و رژه عید پاک چارلز والترز (1948) (3 ژانویه) نیز برنده شدند.

از همسران مرد گارلند در این سریال می توان به فرد آستر ، جین کلی ، جیمز میسون ، رابرت واکر و میکی رونی اشاره کرد - که خود جگر دقیقاً خرد نشده است - و نیازی به ذکر آهنگسازان دوره ای مانند هارولد آرلن و E.Y نیست. هاربورگ ، ایروینگ برلین ، هیو مارتین و رالف بلین ، ریچارد راجرز و لورنز هارت. در بین آنها یک تجربه کارشناسی هیپ هاپ نیست!

کلاریون تماس بگیرید

الن درو (1915-2003) اخیراً بدون سر و صدای زیادی درگذشت. درو در زمانی حضور پیدا کرد که نام تجاری خوب و زیبا او در حدود 10 سکه در گوشت کوب 1930 هالیوود بود. جای تعجب نیست که او به سرعت به قسمتهای آفتابی کلیشه ای اعزام شد. شاید لحظه ای درخشان در کارنامه 21 ساله و 40 سینمایی درو ، نمای نزدیک بود که باعث می شد نورما دزموند با حسادت سبز شود. این اتفاق در کمدی پارچه و محله Preston Sturges ، ژنده پوش برای ثروت ، کریسمس در ژوئیه (1940) رخ می دهد. دیک پاول نقش یک دوست پسر دوستانه دوستانه شیر را بازی می کند ، که به اشتباه فکر می کند که او در یک مسابقه رادیویی با شعار قهوه با قاطعیت درخشان برنده شده است. اگر نمی توانید بخوابید ، این قهوه نیست ، بلکه دو طبقه است. مخاطبان از قبل می دانند که وی قربانی یک شوخی عملی است که توسط سه نفر از شوخ طبعی های اداری انجام شده است. اما رئیس او نیز فریب می خورد و قهرمان ما به دفتر جلو ارتقا می یابد. هنگامی که حقه بازی کشف شد و رئیس در شرف پس گرفتن ارتقا است ، دوست دختر لاغر (درو) ، که در تمام طول فیلم روی بازوی خود شیرین آویزان شده بود ، ناگهان قدم جلو می گذارد و کل صفحه را قلاب می کند ، دوست پسر او و همه مردان جوانی که هرگز به آنها فرصت داده نمی شود حتی در تلاش برای جایزه بزرگ شکست بخورند. طغیان احساسی درو در زمینه این مسخره شوخ طبعانه اما حواس پرت حیرت انگیز است و هنوز 63 سال بعد در صفحه نمایش طنین انداز می شود - یک پرولتری با صدای واضح از امریکا خواست تا به عنوان سرزمین فرصت ، صورتحساب خود را برآورده کند. ممنون ، الن درو.



مقالات جالب