اصلی نیم چگونه Esquire ADHD اشتباه کرد

چگونه Esquire ADHD اشتباه کرد

مواد مخدر پسر آمریکایی .

اسکوایر می پیوندد مجله نیویورک تایمز در درمان یکی از بهترین و مستندترین شرایط در تاریخ پزشکی به عنوان پیناتا. Bash ADHD و همه چیزهای خوب از بین می روند. ترافیک وب افزایش می یابد. مسابقات عظیم ضد روانپزشکی بلاگوسفر برای به نمایش گذاشتن آخرین اثبات درست بودن آنها در تمام مدت. اسکوایر در واقع این قطعه را یک تحقیق پرفروش می نامد - فقط در صورت از دست دادن قضات ASME.

گمشده در این اشتباه: گزارش دقیق درباره یک مسئله بهداشت عمومی بسیار مهم که میلیون ها آمریکایی را تحت تأثیر قرار داده است.

Ryan D’Agostino هرگز توسط ویراستاران یا نویسندگان مورد توجه قرار نگرفت: داستان باعث ایجاد کلاله ای شده است که قبلاً توسط میلیون ها کودک ، نوجوان و بزرگسال مبتلا به ADHD و افرادی که آنها را دوست دارند متحمل شده اند. چکش زدن در موضوعات تشخیص اشتباه و عوارض جانبی ، اسکوایر این موارد را بیش از حد افزایش می دهد در حالی که از تشخیص خود و داروهایی که اغلب برای درمان آن استفاده می شود ، غیر قانونی است. همانطور که Paul Raeburn روزنامه نگار باسابقه گفت ، وبلاگ نویسی برای ردیاب روزنامه نگاری علوم شوالیه MIT :

سپس D’Agostino در مورد خطرات احتمالی داروهای ADHD با استفاده از ارتباط گناه بحث می کند. وی گزارش داد ، محرکهای مورد استفاده برای درمان ADHD ، طبقه بندی شامل کوکائین ، مت آمفتامین ، دمرول و اکسی کنتین است. آیا هنوز ترسیده اید؟ نگران نباشید ، خواهید شد

این واقعیت که استانداردهای درمان بالینی در اطراف ADHD در بهترین حالت مشکل ساز است ، پنهان نیست. مدافعان ، از جمله من ، سالهاست که این را صدا می زنند. تقریباً هرگز در صفحه پیش بینی رسانه پیشرو از جمله موارد موجود در مجله نیویورک تایمز ، با این حال: هزینه های مالی و انسانی ویرانگر ADHD شناخته نشده ، درمان نشده. به جای اعتراف به این واقعیت ها و سایر واقعیت ها در مورد این اختلال ، اسکوایر در کنار منکرهای ADHD - ضد واکسرهای روانپزشکی - علی رغم این واقعیت که بسیار ناخوشایندترین بیماری روانی سرپایی محسوب می شود.

Adderallrx در آخرین شمارش ، 10 هزار مطالعه منتشر شده ADHD را به عنوان یک تشخیص معتبر اثبات می کنند ، با بسیاری از آنها اثر داروهای محرک را نشان می دهند اما بسیاری دیگر رویکردهای رفتاری را مطالعه می کنند. من نمی توانم به اندازه کافی بر این نکته تأکید کنم: هیچ بحثی در مورد ADHD میان هزاران محقق و پزشک کل دنیا یا میلیون ها نفر از افرادی که این تشخیص را پذیرفته اند وجود ندارد زیرا این اولین چیزی است که زندگی آنها را معنا می بخشد و راهی بهتر را ارائه می دهد. آقای D’Agostino با بیش از 10 هزار کلمه ، میوه کم آویز را از وبلاگ های ضد روانپزشکی و دیوانه های توطئه ایدئولوژیک تهیه می کند تا موارد زیر را ارائه دهد:

  • فمینیست های مسلط بر مدارس ملت ما وسواس دارند که پسران ما را تحریک کنند ، فقط به این دلیل که دختر نیستند.
  • بیگ فارما ، کمپانی پزشکی است که تصمیم گرفته است زندانی شیمیایی مردان جوان با قرص های بسیار اعتیاد آور را به وجود آورد.
  • این موسسه مجازات های سنگینی را برای شرورهایی که جرات گفتن دارند ، مجازات می کند ، بیایید مراقب باشیم قبل از اینکه مواد مخدر را در حلق های پسران بی گناه قرار دهیم.

فقط یک مرد ، اسکوایر گزارش می دهد ، شجاعانه می گوید ، دست از مصرف مواد مخدر پسرانمان بردارید! او در مورد ADHD نه با مطالعه آن (که بدیهی است این روش دخترانه است) بلکه با داشتن خود آن را یاد گرفت. (مهم نیست که آنچه او توصیف می کند لزوما ADHD نیست.) درمان او؟ بمباران پسران شدید ما را با رژیم مداوم ستایش - و هرگز ، هرگز آنها را مورد انتقاد و مجازات قرار ندهید. فراموش کنید که شدید حتی یک معیار تشخیصی دقیق برای ADHD نیست. و هرگز نگران نباشید که انجام بیش از حد پیش بینی ، آخرین کاری است که می خواهید با کودکان شدیدی انجام دهید که بیش فعالی بیش از حد آنها به دلیل شرایط نادر همزمانی مخالفت و اختلال سلوک مخالف پیچیده است - البته مگر اینکه بخواهید جامعه شناسان خودشیفته ایجاد کنید.

آن مرد در مرکز Esquire’s مقاله است یک شخصیت ضد فرهنگ بدون آموزش آکادمیک یا حرفه ای در این زمینه: هوارد گلاسر ، نویسنده مستقر در کوئینز 101 دلیل برای جلوگیری از ریتالین مانند طاعون. این مجله علاوه بر شاعرانه سازی درباره روش اثبات نشده وی (متخصصان واقعی ADHD باید اثبات ادعاهای خود را با بررسی همگانی ارائه دهند) مجله بستری را برای پاسخگویی به سوالات خوانندگان درباره ADHD فراهم می کند. متأسفانه ، فقط خوانندگانی که دارای حساب کاربری فیس بوک هستند می توانند در مورد ماجرا نظر دهند در حالی که چند بزرگسال مبتلا به ADHD این کار را انجام دادند ، بسیاری دیگر به طور خصوصی برای من نامه نوشتند و گفتند که آنها نمی خواهند در معرض انتشار تشخیص خود در چنین مکان خصمانه ای قرار بگیرند.

چند روز بعد ، مجله به روزرسانی کرد ( التماس برای کاهش سرعت مواد مخدر پسر آمریکایی ) آقای D'Agostino می نویسد ، در میان سایر پاسخ دهندگان به بازخورد گزارش شده توسط خوانندگان ، من هرگز در مورد استفاده از دارو برای یک بیماری به درستی تشخیص داده شده بحث نکردم - تلاش برای دست زدن به ژامبون ، هر دو روش برای انکار متن اصلی و عنوان ، که برای هر کسی که بخواهد آن را بخواند ، دست نخورده باقی مانده است. حداقل 10 هزار کلمه طول می کشد تا اصل مطلب را کاملاً رد کنید اسکوایر قطعات مختلف را قرار داده و در متن قرار دهید. با این حال ، فقط با پرداختن به نکات اصلی آن ، مصرف مواد مخدر پسرک آمریکایی به راحتی قابل حذف است:


Ryan D’Agostino هرگز توسط ویراستاران یا نویسندگان مورد توجه قرار نگرفت: داستان باعث ایجاد کلاله ای شده است که قبلاً توسط میلیون ها کودک ، نوجوان و بزرگسال مبتلا به ADHD و افرادی که آنها را دوست دارند متحمل شده اند.


اسکوایر : truth واقعیت تکان دهنده این است که بسیاری از آن تشخیص ها اشتباه است تکان دهنده است؟ به ندرت. کایزر بهداشت نیوز گزارش می دهد ، تشخیص اشتباه همه شرایط پزشکی در سیستم مراقبت های بهداشتی ما بسیار زیاد است - حدود 10-20 درصد تخمین زده می شود. شاید اکنون باید تشخیص همه چیز را متوقف کنیم. علاوه بر این ، آقای D'Agostino نمی تواند اثبات کند که تعداد زیادی از این تشخیص ها به اشتباه انجام شده است. این نظر او است.

اسکوایر : برای میلیون ها نفر از آن پسران یک ماده محرک قوی برای 'عادی سازی' آنها تجویز می شود. بسیاری از آن پسران از این داروها عوارض جانبی جدی خواهند داشت . این قطعه علائم عادی سازی (زبان بالینی) و عادی سازی افراد را اشتباه می گیرد. افرادی که برای ADHD دارو مصرف می کنند افراد منحصر به فردی هستند. تفاوت در این است که آنها کمتر در معرض علائم خود قرار می گیرند و می توانند با اراده آزاد خود فرد شوند. از هر دارویی انتظار می رود عوارض جانبی داشته باشد. با آزمایش و خطای دقیق در طول زمان ، داروها را می توان برای به حداکثر رساندن اثر مثبت و به حداقل رساندن اثر منفی تنظیم کرد. عوارض جانبی ناشی از عدم درمان ADHD را در نظر بگیرید: نرخ بالاتر از متوسط ​​ترک تحصیل ، تصادفات رانندگی ، آسیب های مغزی ناشی از ورزش های بسیار پرخطر و سایر حوادث ، کم کاری و بیکاری ، طلاق ، ورشکستگی ، پایان کار ، تربیت غیر حضوری ، و حبس تخمین زده شده است که حدود نیمی از جمعیت زندان های ما ADHD درمان نشده دارند.

اسکوایر :… بیشتر آن پسران بدون دلیل خوبی - صرفاً به دلیل پسر بودن - در معرض مواد مخدر قرار دارند. ... وقت آن است که ما این را به عنوان یک بحران تشخیص دهیم. آقای D'Agostino هیچ مدرکی مبنی بر اینکه این پسران به سادگی پسر بودن تشخیص داده شده اند ارائه نمی دهد. به هر حال ، در مورد اکثر پسران که تشخیص داده نمی شوند ، چه می کنید؟ است اسکوایر به این معنی که آنها پسر واقعی نیستند؟ آیا موفقیت در مدرسه و کنار آمدن با دیگران به نوعی مردانه نیست؟

در کودکان و نوجوانان ، مردان با سرعت بیشتری نسبت به زنان تشخیص داده می شوند. اما در بزرگسالی ، این تعداد حتی بیشتر است. دختران معمولاً فاقد جوش و خروش جسمی هستند که توجه بسیاری از پسران مبتلا به ADHD را جلب می کند. بنابراین دختران اغلب از طریق ترک ها سقوط می کنند. بسیاری از زنان مبتلا به اختلال بیش فعالی با تشخیص دیرهنگام به من گفته اند که برای پنهان کردن مشکلات خود وحشیانه کار می کنند و از معلمان خود رضایت می گیرند تا زمانی که فشارهای بیشتری از دانشگاه یا ورود به نیروی کار بر ظرفیت آنها برای جبران خسارت وارد شود.

در مورد بحرانی که Esquire اعلام می کند ، کارشناسان آموزشی و شغلی برای دهه ها به بحران واقعی اشاره کرده اند: پسران در مدرسه عملکرد کمتری دارند و به طور فزاینده ای در جهان بسیار زیاد هستند. این مسئله جدا از ادعاهایی است که اسکوایر is making: که مدارس و جامعه از پذیرفتن پسر بودن پسران امتناع می ورزند.

هر بار که می خوانم پسران تحقیرآمیز داستان پسران در مورد ADHD هستند ، به صدها ایمیلی که از مردان 50 ساله و بالاتر دریافت کرده ام فکر می کنم ، بالاخره با ADHD تشخیص داده شده و می فهمم که چرا آنها در زندگی بسیاری از مشکلات حل نشدنی دارند. علی رغم بهترین نیت ها من به خصوص دوست جوانم سام را به یاد می آورم. او اکنون از دانشگاه فارغ التحصیل شده است و با موفقیت در جهان راه می یابد ، اما سال ها پیش او یک دانش آموز دبیرستانی بود که تازه تشخیص داده شده بود. او برای من ، یک داوطلب جامعه ، که گروههای پشتیبانی و سخنرانی برای عموم را ارائه می داد ، نامه نوشت ، زیرا از اینکه سالها به دلیل شوخی گنگ برکنار شده بود عصبانی بود.

آیا ورزشکاری او معامله هوشمندان کلاس بود؟ به نظر می رسید همه اطرافیان او اینگونه فکر می کردند ، تا اینکه یک معلم با او تماس گرفت و مسیر زندگی خود را کاملاً تغییر داد:

جینا عزیز ،

من یک دانشجوی سال دوم 16 ساله هستم که تابستان سال گذشته مبتلا به ADHD تشخیص داده شد. دریافت این تشخیص در زندگی من اتفاق بسیار مثبتی بود ، زیرا به توضیح بسیاری از ناامیدی هایی که از اوایل دوره ابتدایی در مدرسه داشتم کمک کرد. از زمان تشخیص ، من بسیار سخت کار کرده ام و مهارت هایی را که به نظر می رسد هرگز نمی توانم قبل از تشخیص داشته باشم یاد گرفتم: چگونه مطالعه کنم ، چگونه خودم را سازمان دهم ، چگونه تست بزنم ، چگونه نویسنده بهتری باشم ، چگونه اشتباهات سهل انگاری کمتری انجام دهم ، نحوه تمرکز ، نحوه درخواست کمک در صورت نیاز ، و غیره

پس از چندین آزمایش ، ما داروی محرک مناسبی را پیدا کرده ایم و بالاخره نمرات من در مدرسه در حال بهبود است. مبارزات من زود شروع شد. پدر و مادرم به من می گویند که من دیر صحبت بودم و به عنوان یک پسر جوان از یافتن کلماتی که می خواستم بگویم بسیار ناامید می شوم. تا کلاس 3 یادم می آید که خیلی ناامید شده بودم زیرا از خواندن متنفر بودم و نمی توانستم آنچه را می خوانم درک کنم. در پیگیری داستانهایی که برای من خوانده شده اند نیز مشکل داشتم.


گزارش دلسوزانه درباره ADHD و تمام شرایط مبتنی بر مغز ، به درجه ای از همدلی نیاز دارد که در بسیاری از مقالاتی که از فرمول The Drugging of the American American پیروی می کنند وجود ندارد.


در دوران راهنمایی ، مجبور شدم بیشتر در کلاس به یک سخنران تبدیل شوم ، اما هرگز به طور جدی اختلال ایجاد نکردم. با این حال ، من هرگز منظم نبودم ، اغلب مشق شب را فراموش می کردم ، نمی توانستم پروژه های طولانی مدت را برنامه ریزی کنم ، حتی اگر آن را درک می کردم ، اشتباهات احمقانه ای در ریاضیاتم مرتکب شدم ، و معلم انگلیسی من به مادر من گفت که نوشتن من نابالغ است ، من هنوز هم از خواندن متنفر بودم ، من با به خاطر سپردن چیزهایی دست و پنجه نرم می کردم و هنوز هم در یافتن کلماتی که می خواستم بگویم تلاش کردم. برای سالها ، هیچ یک از معلمین یا متخصص اطفال هرگز مسئله یادگیری یا پردازش را پیشنهاد نکرده اند ، و حتی کمتر از ADHD. من به عنوان یک پسر کلاسیک قضاوت شدم.

سرانجام ، معلم ریاضی کلاس 9 من ، یکی از دوستان مادرم ، به او پیشنهاد داد که ممکن است ADD داشته باشم. من در آن زمان 15 ساله بودم و این ایده قبلاً هرگز مطرح نشده بود. اما آزمایش غیرقابل انکار بود: من ADHD-Inattentive [یکی از سه زیرگروه ADHD ، که بدون بیش فعالی ارائه می شود] دارم. به محض اینكه تشخیص داده شدم تأثیر بسیار بدی بر عزت نفس من داشت. در تمام طول زندگی ام تا آن زمان که تشخیص می دادم ، دائماً نسبت به کار خود احساس احمقی و شرمندگی می کردم.

درون سرم ، می دانستم که می خواهم در مدرسه خوب پیش بروم ، اما هر کاری که می کردم ، نمی توانستم همان طور که فکر می کردم ، عمل کنم. به همین دلیل است که اکنون می خواهم به دیگران کمک کنم. من می خواهم به بچه ها کمک کنم مثل من احساس بدی نسبت به خود نداشته باشند ، تا بدانم زندگی می تواند برای آنها بهتر باشد. من برخی از همکلاسی ها را دیده ام که به ADHD خود واکنش متفاوتی نسبت به من نشان می دهند ، رفتار می کنند و سرکشی می کنند ، شاید برای اینکه این واقعیت را احساس کنند که چنین شکست هایی را احساس می کنند. من می خواهم به معلمان و مدیران مدارس کمک کنم تا بدانند چگونه انواع بیش فعالی ADHD را تشخیص دهند. آنها هرگز درک نکردند که تمام مشکلات سازمانی من دقیقاً با مشخصات ADHD متناسب است.

به نظر می رسید که آنها فکر می کردند چون من یک ورزشکار خوب هستم و فکرم همیشه معطوف به آن است. شاید اگر نام ADHD به اصطلاحی تغییر می یافت که علائم آن را با دقت بیشتری نشان می دهد (به عنوان مثال ، اختلال عملکرد اجرایی) ، معلمان و والدین می توانند زودتر مشکل را تشخیص دهند.

نگرانی در مورد سام ها در جهان کجاست؟ گزارش دقیق درباره ADHD به یک کنجکاوی فکری پیچیده و زمینه ای در علم نیاز دارد ، نه احساس گرایی.

گزارش دلسوزانه درباره ADHD و تمام شرایط مبتنی بر مغز ، به درجه ای از همدلی نیاز دارد که در بسیاری از مقالاتی که از فرمول زیر پیروی می کنند وجود ندارد.مواد مخدر پسر آمریکایی. این را به عنوان یک فکر درمورد انگ و سردرگمی ناشی از پوشش بدبینانه ، بزرگترین تهدیدکننده سلامت عمومی ، در نظر بگیرید.

__________________

گلابی جینا نویسنده چهار بار برنده جایزه است کتاب پرفروش مناین تو ، من ، یا بزرگسالان A.D.D.؟ و همکار نویسنده آینده زوج درمانی متمرکز بر ADHD: مداخلات بالینی (Routledge ، 2015) .



مقالات جالب