اصلی برچسب / مسکن ارزان قیمت با از بین رفتن مسکن ارزان قیمت ، بی خانمانی در LA رشد می کند

با از بین رفتن مسکن ارزان قیمت ، بی خانمانی در LA رشد می کند

یک زن بی خانمان در 25 آگوست 2015 کالای خود را در امتداد خیابانی در لس آنجلس ، کالیفرنیا هل می دهد. بر اساس گزارشی که امروز توسط میز گرد اقتصادی ، یک گروه تحقیقاتی غیرانتفاعی در لس آنجلس منتشر شد ، هر ماه حدود 13000 نفر در بی خانمانی فرو می روند شهرستان لس آنجلس (عکس: FREDERIC J. BROWN / خبرگزاری فرانسه / گتی ایماژ)



با تشکر از برنامه های دولتی که غذا و آب برای افراد نیازمند تأمین می کند ، عملا هیچ آمریکایی از گرسنگی و تشنگی نمی میرد ، زیرا دسترسی به این نیازهای اساسی معمولاً به عنوان حقوق بشر تلقی می شود. پناهگاه طبقه بندی مشابهی ندارد. در ایالات متحده، بیش از 3.5 میلیون نفر هر سال بی خانمانی را تجربه کنید. 284000 نفر از آن افراد بی خانمانی را در شهرستان لس آنجلس تجربه کنید.

سالهاست که لس آنجلس بوده است دوبله شده پایتخت بی خانمان جهان. با توجه به الف مطالعه جدید ، ماهانه 13000 نفر در شهرستان لس آنجلس بی خانمان می شوند. تصادفی نیست که ساکنان لس آنجلس ، تقریباً نیمی از درآمد خود را صرف اجاره می کنند در یک بازار مسکن که به طور فزاینده ای از اجاره مسکن ارزان قیمت به نفع مشاغل لوکس سودآور بیشتر پرهیز کرده است. این روندها در سراسر کشور بومی هستند اجاره در آمریکا بیش از هر زمان دیگری گران است . در سطح فدرال ، ایالت و محلی ، مسکن ارزان قیمت به دلیل سیاست ها و لابی های موفق توسعه دهندگان مسکن از بین رفته است.

مسکن دائمی و با بودجه فدرال در ایالات متحده به عنوان بخشی از معامله جدید فرانکلین روزولت به وجود آمد. عنوان II ، بخش 202 از بخش قانون ملی بازیابی صنایع ، در 16 ژوئن 1933 گذشت.

در سال 1949 رئیس جمهور هری اس ترومن قانون را امضا کرد قانون مسکن سال 1949 ، برای ایجاد یک خانه مناسب و محیط زندگی مناسب برای هر خانواده آمریکایی تصویب شد.

این اقدام دولت را ملزم به اطمینان از مسکن ، کالای بازاری تولید شده توسط یک صنعت با نفوذ سیاسی ، در اختیار هر آمریکایی قرار داده است که ممکن است برای به دست آوردن آن نیاز به کمک داشته باشد. طی دهه های بعدی ، دولت مسئولیت اداری اداره مسکن عمومی را بر عهده داشت ، تا اینکه در سال 1973 ، زمانی که رئیس جمهور ریچارد نیکسون یک قانون صادر کرد مهلت قانونی در برنامه های یارانه فدرال برای مسکن عمومی. در عوض ، بخش 8 ایجاد شد که به دولت کمک می کرد تا افراد واجد شرایط برای پرداخت هزینه آپارتمانهای اجاره ای متعلق به خود. این روندی را آغاز کرد که هنوز هم ادامه دارد. تغییر از دولت دولت نسبت به اجاره املاک به مالکیت خصوصی / تجاری.

مسئولیت رسیدگی به موضوعاتی مانند بیماری های روحی و اعتیاد به مواد مخدر ، که با بی خانمانی افزایش می یابد ، بر دوش ادارات پلیس محلی است.

عواقب این تغییر برای افراد با درآمد پایین فاجعه بار بوده است. بخش 8 عمدتا موجر را نسبت به مستاجر ترجیح می دهد. در زیر مسکن عمومی ، یک انجمن مستقل مستاجر برای نظارت و حمایت از حقوق مستاجر لازم بود. طبق بخش 8 ، مستاجرین به اختیار خود برای ایجاد یا پیوستن به یک انجمن مستاجر واگذار شده اند. عملاً هیچ پروژه جدیدی بنا نشده است مسکن بخش 8 از سال 1983 تولید شده است ، اما کوپن های مبتنی بر مستاجر اکنون سازوکار اصلی مسکن مددکاری هستند و این برنامه از زمان آغاز به کار خود به طور مداوم قطع شده است. به صاحبخانه ها اختیار داده می شود اینکه آیا بخش 8 را قبول کنید ، می تواند در هر زمان از پذیرش آن امتناع ورزد ، و می تواند اجاره بیش از حد را افزایش دهد ، قیمت های بازار اجاره را افزایش می دهد ، زیرا دولت بودجه را تأمین می کند.

تحت دولت کلینتون در دهه 90 ، امید چهارم بودجه تخریب مجتمع های مسکونی عمومی را تأمین کرد و آواره مستاجران ، باعث بی نظمی اجتماعی جوامع متکی به مسکن عمومی برای تهیه مسکن ارزان قیمت برای ساکنان آن شدند.

اخیراً ، دولت اوباما این موارد را ایجاد کرد برنامه توسعه مساعدت اجاره ای ، که حتی پس از رکود اقتصادی در سال 2008 ، پیشنهاد رهن مسکن عمومی از طریق بانک های بزرگ را داد. استفاده از سرمایه خصوصی برای پس انداز مسکن عمومی به نظر خیرخواهانه می رسد ، اما اگر تأمین بودجه مثلاً توسط رئیس جمهور آینده جمهوری خواه در سه دهه آینده قطع شود و این وام ها از آن سلب شود ، در این صورت مالکیت مسکن عمومی کاملاً به بانک های بزرگ واگذار می شود.

در ایالت لس آنجلس ، قانون الیس کالیفرنیا و قانون کاستا هاوکینز به سازندگان مسکن در مورد حقوق مستاجر از رفاه شرکت ها کمک کردند.

قانون الیس 1985 فراهم می کند موجر یک روش قانونی برای اخراج مستاجر است ، که اغلب به منظور تبدیل آپارتمان به آپارتمانهای مجلل ، منجر به جابجایی مستاجران اخراج شده و تشدید بی خانمانی می شود زیرا کم لطفی مسکن ارزان قیمت را کاهش می دهد. جولای گذشته ، رئیس آژانس مالی مسکن کالیفرنیا ، متیو جیکوبز ، که همچنین دارای یک شرکت توسعه مسکن ، Bulldog Partners LLC ، کنار رفت در میان جنجالی که وی قصد دارد با استفاده از قانون الیس برای بیرون راندن مستاجران در یک مجموعه آپارتمانی تحت کنترل اجاره L.A. به منظور تخریب ساختمان ها و برپایی کاندو های میلیونی

در سال 2014 ، شرکت مشارکت مسکن کالیفرنیا گزارش شده این شهرستان برای خانوارهای کم درآمد 490،340 خانه کمبود داشت. برای تأمین هزینه یک آپارتمان متوسط ​​یک خوابه در لس آنجلس ، درآمد خانوار شما باید باشد تقریباً 70،000 دلار یا ساعتی 33 دلار ، بیش از دو برابر پیشنهاد افزایش حداقل دستمزد به 15 دلار در شهرستان تا سال 2020 .

قانون کاستا هاوکینز ممنوعیت کنترل اجاره به نفع تثبیت اجاره ، دادن حق مالکیت رایگان به مالکان برای افزایش قیمت اجاره به همان اندازه که بخواهند پس از کوچ مستاجر. این قانون خانوارهای کم درآمد را که توانایی پرداخت هزینه های اضافی را ندارند ، جابجا می کند و توانایی مالکان در لطافت محله ها را افزایش می دهد. مورد 2009 ، Palmer v. شهر لس آنجلس ، دادگاه حكم كرد كه مجبور كردن مالكان براي درج مسكن با قيمت مقرون به صرفه غيرقانوني است و تنها انگيزه موجود براي توسعه دهندگان براي ايجاد مسكن ارزان قيمت را حذف كرد.

شهرستان لس آنجلس نیز چندین قانون مسکن عادلانه دریافت کرده است شکایت استفاده از تاکتیک های تبعیض آمیز برای منصرف کردن رنگین پوستان با کوپن های بخش 8 از انتقال به محله های خاص. اداره کلانتری شهرستان لس آنجلس بود فدرال در سال 2013 مورد تحقیق قرار گرفت برای به کارگیری چنین روشهایی ، و همچنان ادعاهای ادامه آنها را دریافت می کند.

برای سیاستمداران دشوار است که از نظر سیاسی و قانونی با مسکن ارزان قیمت برخورد کنند. سیاستمداران محلی تنها کارهای زیادی را دارند که می توانند بدون تغییر در قوانین ایالتی یا افزایش یارانه های فدرال انجام دهند. کارهایی که آنها می توانند انجام دهند ، با مخالفت ستیزه جویان املاک و مستغلات ، که به بیشتر سیاستمداران لس آنجلس کمک می کنند ، است. ویلیام پرزیلوکی ، مدیر اجرایی POWER (افراد سازمان یافته برای تجدید حیاط در کنار دریا) ، در یک مصاحبه تلفنی می گوید. سازمان مردمی نظرسنجی های خانه به خانه را انجام می دهد و از مردم می پرسد بیشتر به چه چیزی اهمیت می دهند و از سال 1999 موضوع مسکن ارزان قیمت نیز شماره یک در دستور کار آنها قرار گرفته است. هیچ کاندیدای شورا یا کاندیدای شهردار در انتخابات گذشته بستر قدرتمندی درباره مسکن ارزان قیمت نداشته است ، بنابراین جای تعجب نیست که میزان مشارکت رای دهندگان در لس آنجلس بسیار بد است. به معنای واقعی کلمه هیچ کس به عنوان قهرمان مسئولیت این مسئله را که مهمترین مسئله برای بسیاری از افراد است ، رهبری نمی کند. این یک چرخه معیوب است ، زیرا وقتی رای دهندگان شرکت نمی کنند ، این نشانه ای است که می توان آنها را نادیده گرفت. ماکسین واترز ، نماینده کنگره ، یکی از مهمترین طرفداران سیاسی برای مسکن ارزان قیمت بود در سال 2011 مجدداً محدود شده است ، که بیشتر خانه های عمومی را که طبق نظر آقای Przylucki تحت صلاحیت او بود ، خارج کرد. واترز ، به همراه همکار کنگره حزب دمکرات کارن باس ، نامه نوشت در اوایل ماه اوت به قانونگذاران ایالت کالیفرنیا برای اعمال مهلت قانونی در قانون الیس برای پایان دادن به اخراج های دسته جمعی توهین آمیز که قانون ساده کرده است.

علیرغم موانعی که بر سر راه آنها قرار گرفته ، اخیراً سازمانهای مسکن ارزان قیمت مانند POWER مورد توجه قرار گرفته اند. آقای پرزیلوکی اضافه می کند ، مردم تلاش برای انجام کارهای بیشتر برای ایجاد مسکن ارزان قیمت را آغاز کرده اند. در سال 2014 ، فعالان شورای شهر را تحت فشار قرار دادند تا 22 آوریل را رسما اعلام کنددوم، روز اجاره دهندگان ، برای خواستار کیفیت زندگی بهتر برای اجاره کنندگان در لس آنجلس. بیش از نیمی از جمعیت شهرستان خانه های خود را اجاره می کنند. از نظر تئوریك ، در یك دموكراسی ، سیاستمداران باید به حقوق مستاجر بپردازند ، اما توسعه دهندگان مسكن همچنان دستور كارهای سیاسی محلی را ادامه می دهند. همچنین نظارت و اجرای حقوق مستاجر کمی وجود دارد. به همین دلیل روز رانتور بسیار مهم بود: ما قدرت داریم و آن را در تالار شهر احساس خواهیم کرد. POWER به واژگون كردن 99 مورد از 100 اعلامیه تخلیه دریافت شده توسط اعضای سازمان در سال 2014 كمك كرد. این سازمان یكی از آنهاست كه تلاش می كند موازنه قدرت را نسبت به هواپیمایی مساوی با اجاره كنندگان متعادل كند.

با افزایش هزینه های اجاره و ناپدید شدن مسکن ارزان قیمت از شهرستان لس آنجلس ، بی خانمانی جرم شناخته شده و مسئولیت رسیدگی به موضوعاتی مانند بیماری روانی و اعتیاد به مواد مخدر که با بی خانمانی بیشتر می شود ، بر دوش ادارات پلیس محلی است.

مطابق با دو فرمان شهر ، که از ژوئیه 2015 به اجرا درآمد ، پلیس اختیار دارد اموال افراد بی خانمان را توقیف کند و افراد بی خانمان را به دلیل ذخیره سازی اموالشان در اموال عمومی جریمه یا دستگیر کند. به جای پرداختن به مسکن ارزان قیمت و ایجاد مسکن عمومی مرتبط با برنامه های اجتماعی ، شهرستان لس آنجلس بی خانمانی را به عنوان ابزاری برای ایجاد این توهم که مشکلات پیرامون آن حل شده اند ، جرم تلقی می کند. قبل از مسائلی مانند بی خانمانی ، حبس دسته جمعی بیماران روانی و فقیر ، و می توان اعتیاد به مواد مخدر را رفع کرد ، باید مسکن ارزان قیمت و عمومی در شهرستان لس آنجلس ایجاد شود تا افرادی که با این مسائل دست و پنجه نرم می کنند بتوانند از یک محیط سالم و پایدار برای شروع درمان های لازم ، مشاوره اعتیاد یا گام هایی برای اشتغال زایی برخوردار شوند.

مقالات جالب